2.30. Gewone mensen

Het gaat goed met Chris. Ze ligt languit in bad en maakt golfjes door met haar handen in het water te wapperen. In het huis van Nicolas is het stil. Hij is naar de meditatiegroep. Meestal gaat hij op vrijdag, maar hij kon een extra sessie gebruiken, zei hij. Voor hij wegging bracht hij Chris nog koffie aan bed en liet hij het bad vollopen.

Het lijkt alsof alles weer bij het oude is, maar Chris weet dat het zo niet is. Er is een nieuwe fase ingetreden, de fase na de eerste ruzie.

Hoe was het weer begonnen? Chris probeert zich de aanleiding te herinneren, maar ze kan er niet echt de vinger op leggen. Wel waren alle ingrediënten voor een fikse ruzie aanwezig. Vermoeidheid, ergernis, jaloezie en alcohol.  Chris was gisteren na de middag in Toulouse aangekomen en Nicolas zou haar ophalen in het Matabiau-station. Ze zouden haar bagage daar in bewaring geven en een wandeling maken in de stad. Maar Chris was moe van de reis en Nicolas ergerde zich aan de renovatiewerken overal in de stad. Waarom overal tegelijk? Hadden ze dat niet beter wat gespreid gedaan? Moet het weer allemaal snel-snel gaan zodat ze tegen de verkiezingen van 2020 kunnen uitpakken met hun realisaties?

Ze gingen koffie drinken in de tuin van het archeologiemuseum, maar ook daar was er gedruis te horen. En toen Chris haar reisschema uit de doeken deed, reageerde Nicolas teleurgesteld. Donderdag al naar Perpignan? Een hele week met Louise?

Chris voelde zich er wat ongemakkelijk bij. Hij had gelijk, ze zou meer tijd doorbrengen met Louise dan met hem. Ze probeerde hem af te leiden van het onderwerp. Was het geen mooie dag? Was het geen prachtig weer voor een eerste oktober? Zouden ze nog wat verder wandelen?

Ze slenterden wat rond in de straatjes rond het Capitool, bekeken de kraampjes op het plein en een paar uitstalramen, maar ze kregen de spanning niet van zich afgeschud. Nicolas stelde voor om nog iets te drinken en daarna de bagage in het station op te halen en naar huis te gaan. Chris vond het een goed voorstel en bestelde dankbaar ‘une bière pression’. En na een paar deugddoende slokken van het frisse bier vroeg ze aan Nicolas of hij misschien jaloers was. Daar was het begonnen. Nicolas was boos geworden en Chris had betoogd dat ze vanaf het begin eerlijk met hem was geweest. Ze verzeilden in een discussie waarin ze enerzijds probeerden om het ontstaan van hun relatie te reconstrueren en anderzijds probeerden een definitie te vinden voor wat ze nu precies met elkaar hadden. De vermoeidheid, de ergernis en het bier hielpen niet echt en ze kwamen er niet uit. Ze liepen naast elkaar mokkend naar het station en namen daar de bus naar de buitenwijk waar Nicolas woont. Ze probeerden het bij te leggen of tenminste het onderwerp te laten rusten en de avond te redden. Nicolas maakte een quiche Lorraine en daar dronken ze een glas wijn bij. Ze keken nog wat tv en gingen uiteindelijk slapen.

Net voor ze in slaap viel dacht Chris nog aan de logeerkamer en dat ze liever daar was gaan liggen. Maar wat later werd ze wakker van Nicolas’ armen rond haar, en van zijn gefluister in haar oor, en ze draaide zich om en kuste hem.

Nu geniet ze van het warme water en glimlacht ze. Er is niets om ongerust over te zijn. Zij zijn gewoon normale mensen, die kribbig worden als ze moe, hongerig, gefrustreerd of lichtjes aangeschoten zijn. En toegegeven, de situatie is wat ongewoon. Maar ze is wat ze is en ze zal zichzelf wel oplossen of niet.

Chris heeft vertrouwen. Vandaag is een nieuwe dag en ze is vastbesloten om er een betere dag van te maken. Ze telt haar zegeningen. Haar relatie met Barbara is er de laatste tijd een pak op vooruit gegaan. Kiki komt wat minder vaak langs, maar die heeft het druk met haar eerste stappen in het studentenbestaan, met de klimaatbeweging en met het zorgen voor haar vrienden. River stelt het studeren nog wat uit, maar verder redt hij het wel met hier en daar een duwtje in de rug. Hanne is er altijd, ook als ze elkaar een tijdje niet zien of spreken.

En Louise pikt haar overmorgen op in Perpignan en dan gaan ze wat rondtoeren over de grens. Met hun tweetjes, een Thelma-en-Louise-reisje, maar dan met goede afloop.

Daarna komt ze terug naar Nicolas en zal ze, als hij dat graag wil, een paar dagen langer blijven dan gepland.

Daar is hij al. Chris hoort de sleutel in het slot, de voordeur die wat sleept, en Nicolas die in de keuken rommelt. Even later steekt hij zijn hoofd naar binnen. Hij ziet er ontspannen uit.

‘Kom je erbij?’ vraagt ze.

‘Avec plaisir!’ zegt hij.

Achter het hoge raampje van de badkamer zwiepen goudbruine blaadjes heen en weer. Ze glinsteren in de zon. Het wordt een mooie herfstdag.

 

Einde seizoen 2

20191001_121515

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s