2.27. Karmeliet

Als River de deur van café Den Draak openduwt heb ik al een Perrier en anderhalve kop koffie uit. Gelukkig ben ik zo verstandig geweest om geen witte wijn te bestellen want van wachten krijg ik meestal grote dorst en ik heb me voorgenomen om zo goed mogelijk bij de zaak te blijven. Ik had wel ruim de tijd om de kaart te bestuderen en ik beloof mezelf na het gesprek een Karmeliet. Eentje maar.
Ik had op voorhand ook een lijstje gemaakt van vragen die ik wou stellen en onderwerpen die we konden bespreken, maar zodra River zich geïnstalleerd heeft neemt hij de leiding.

‘Mag ik iets vragen, euh… mevrouw…’

‘Zeg maar Chris,’ zeg ik.

‘Chris,’ echoot hij, ‘Hebt u… Heb jij echt met LP geslapen?’

Ik weet niet goed wat ik moet doen: opstaan en weggaan, of in een lach schieten. Ik kies voor het laatste.

‘Nee,’ zeg ik, ‘waar haal je dat? Ik heb helemaal niet met LP geslapen…’

Ondertussen staat er een dienster naast onze tafel.

‘Kiki zegt dat je met LP op het podium hebt gestaan en dat je ukelele kunt spelen,’ zegt River.

‘Ja, dat is waar, zeg ik, ‘dat van de ukelele is wat overdreven. Maar ja, ik heb Night Like This mee mogen spelen.’

De dienster lijkt niet gehaast om de bestelling op te nemen en kijkt ons beurtelings verbaasd aan. Ik krijg het warm.

‘Waw,’ zegt ze.

‘Een tripel van ’t vat,’ zegt River.

‘Maar ik heb niet met LP geslapen,’ zeg ik, ‘zij heeft een nachtje bij mij geslapen.’

‘Dat is toch hetzelfde?’

‘Nee, toch niet, ze heeft… wij hebben alleen maar geslapen.’

‘Straf genoeg,’ zegt River, ‘heb je geen foto van haar genomen?’

‘Niet aan gedacht,’ zeg ik. ‘Had ik dat moeten doen?’

‘Ja, dan had je hem kunnen verkopen…’

Dit gesprek gaat de verkeerde kant op.

‘LP is verleden tijd,’ zeg ik, ‘zullen we het nu over jou hebben?’

‘Oké…’

‘Ben je nog bij je ouders geweest?’ vraag ik.

‘Nee.’

‘Heb je ze nog gebeld?’

‘Ja.’

‘En hoe ging dat?’

‘Goed.’

‘Wil je er iets over zeggen?’

River haalt zijn schouders op en drinkt van zijn tripel.

‘Mijn moeder heeft het alsmaar over Bo Van Spilbeeck en Sam Bettens, dat die zo lang gewacht hebben en dat ik beter ook kan wachten tot ik zeker ben.’

‘Ben je dan niet zeker?’

‘Waarover?’

‘Of je een jongen of een meisje bent,’ fluister ik.

‘Ik ben een jongen,’ zegt River.

‘Dat klinkt… zeker…’ zeg ik.

‘Natuurlijk ben ik zeker,’ zegt hij, ‘maar de vraag is hoe het nu verder moet.’

Ik voel me op onbekend terrein.

‘Tja,’ zeg ik, ‘lijkt me lastig. Daar weet ik niet zoveel over. Kiki zegt dat je in begeleiding bent.’

‘Ja, dat is wel oké, maar het gaat allemaal zo traag. Iedereen zou willen dat ik eerst verder studeer, maar ik kan nu aan niets anders denken. Ik kan me nu echt niet concentreren op studies.’

Hij heeft zijn glas leeg en het lijkt me beter om het onderwerp even te laten rusten.

Ik bestel nog een tripel voor hem en voor mij een Karmeliet.

Al bij de eerste slok glijdt de spanning van me af.

‘Zullen we volgende week opnieuw hier afspreken? Of wil je ergens anders?’

‘Volgende keer misschien in Brussel?’

‘Oké,’ zeg ik.

Ik kijk om me heen, op zoek naar iets lichters om over te praten. Er zijn maar een paar tafeltjes bezet, de meeste klanten zitten op het terras. Aan de bar staat een man met een jurk aan.

‘Kiki zegt dat je poly bent,’ begint River nu.

‘Wat?’

‘Polyamoureus, dat je meerdere…’

‘Zegt Kiki dat? Maar waar haalt ze dat vandaan?’

‘Je hebt toch een vriend en een vriendin?’

‘Ja, maar dat is niet… dat is niet polyamorie,’ stotter ik.

‘Wat dan wel?’

‘Dat is tijdelijk,’ zeg ik.

‘Tijdelijk?’

‘Weet je,’ zeg ik, ‘dat zijn je zaken niet.’

‘Sorry, ik dacht dat we open met elkaar konden praten.’

Ik zucht. Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?

‘Oké,’ zeg ik, ‘luister, ik kies niet bewust voor polyamorie, het is me overkomen. En ja, nu zit ik met de gebakken peren, ik houd van twee mensen. Als dat polyamorie is, dan is het maar zo.’

De Karmeliet heeft duidelijk zijn werk gedaan. Ik ben nog net helder  genoeg om te beseffen dat een tweede trappist mij noodlottig zal worden. Ik vraag een glas water.

‘Kiki heeft gelijk, je bent cool,’ zegt hij. ‘Ik wou dat je mijn oma was.’

‘Wacht maar tot je mij beter leert kennen,’ zeg ik, ‘dan wil je dat vast niet meer.’

3 gedachten over “2.27. Karmeliet”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s