2.22. Barbara

Mijn appartement en ik waren klaar voor Nic, ik had nog een hele zondagochtend voor mij en dus tijd genoeg om nog even met Barbara af te spreken.

Zij was toevallig ook vrij, Ferre was gaan fietsen met vrienden, en ze ging wonderwel onmiddellijk op mijn voorstel in. We spraken af in Caffènation.

‘Gaat het over River?’ vroeg ze terwijl ik tegenover haar ging zitten.

‘Ja en nee,’ zei ik, ‘laten we het even over Kiki en River hebben, maar ik moet je iets anders vertellen.’

‘Kiki overdrijft,’ zei Barbara, ‘River heeft toch ouders?’

‘Ja, maar blijkbaar hebben ze een probleem met elkaar. We zouden River en Kiki kunnen uitnodigen voor een gesprek om te kijken wat er juist aan de hand is en of we River op een of andere manier ergens mee kunnen helpen.’

‘Oké, misschien valt er dan weer te praten met Kiki,’ zuchtte ze.

‘En wat is er nog?’

‘Nicolas komt op bezoek. Hij komt deze namiddag met de trein aan en hij blijft een paar dagen logeren.’

Barbara begon zowaar te lachen.

‘Ik dacht al dat het goed zat tussen jullie,’ zei ze.

‘Wel, we schieten goed op, maar… het is een beetje ingewikkeld.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Wel, we zijn goede vrienden… enne misschien wel wat meer… maar ik euh, ik ben ook… euh… verliefd op Louise.’

Barbara keek me met grote ogen aan.

‘Dus, toen je in Trescases was…’

‘Was ik bij Louise.’

Ze zweeg en roerde in haar koffie en ik beet op mijn duimnagel.

‘Waarom vertel je me dat?’ vroeg Barbara.

‘Omdat ik eerlijk met jou wil zijn. Omdat ik wil dat je weet wat er in mij omgaat, wat er in mijn leven speelt.’

‘Ik moet hier wel aan wennen, hoor mama, je hebt jarenlang geen relatie meer gehad, tenminste niet dat ik weet, en dan blijk je opeens twee minnaars te hebben. Of liever een minnaar en een minnares. Ik heb al veel met Kiki meegemaakt, maar jij maakt het ook bont.’

‘Het is echt niet de bedoeling om het bont te maken,’ zei ik, ‘het is mij overkomen.’

‘Zoiets overkomt je toch niet zomaar?’

‘Ik weet niet meer hoe het allemaal aan het rollen is gegaan.’

‘En weten die twee van elkaars bestaan?’

‘Louise weet van Nicolas’ bestaan, maar nog niet hoe het echt zit tussen ons. Misschien vermoedt ze wel iets. Nicolas weet dat ik euh… verliefd ben.’

‘En wat vindt hij daarvan?’

‘Hij lijkt er wat gelaten onder te zijn. Maar hij wilde graag naar Antwerpen komen. En hij is bereid om samen uit te zoeken hoe het verder kan.’

‘Die Nicolas lijkt me een heel aardige man.’

‘Dat is ook zo.’

‘Wat trekt je dan zo aan bij Louise?’

Ik voelde hoe ik bloosde.

‘Ik weet het niet goed, haar vrolijkheid, haar vinnigheid, haar ondernemingszin… Ik vind haar ook erg mooi en we hebben het fijn met elkaar.’

Ik hield Louises theorieën over vriendschap ‘with benefits’ nog even voor mij. Ik had al heel wat prijsgegeven. Het viel me al mee dat ze niet cynisch was geworden, en dat ze zelfs belangstelling toonde.

‘Ik zou Nicolas wel een keertje willen ontmoeten,’ zei ze.

‘Daar is het nog wat vroeg voor, denk ik.’

‘Oké,’ zei Barbara, ‘ik hoop dat jullie eruit geraken.’

We omhelsden elkaar en het voelde goed. Ik weet niet of we ooit echt vriendinnen zullen worden, maar dit was toch al een stap in de goede richting.

 

Tegen drie uur ging ik naar het station. Nicolas kwam van de trein met een kleine rugzak over zijn schouder. We liepen naar mijn appartement en wisselden onderweg wat algemeenheden over het weer en de lange treinreis uit.

Terwijl hij zich opfriste, zette ik koffie. Wat later, op de sofa, keken we elkaar wat sullig aan.

‘Ik heb je een beetje gemist,’ zei Nicolas.

Ik lachte verlegen. Hij leek het niet erg te vinden dat ik niet hetzelfde zei. Ik vond het op mijn beurt niet erg dat hij wat dichterbij schoof en me begon te kussen. Het praten stelden we dan maar uit.

De volgende ochtend bespraken we wat we die dag zouden doen. Nicolas wilde graag het Mas zien en ik wilde hem de belle-époquewijk tonen. Rond halftien ging de telefoon over. Het was Louises nummer. Tot dan had ze enkel berichtjes gestuurd, het was de eerste keer dat ze belde sinds ik terug in België was.

Alsof ze het geraden heeft, dacht ik nog, terwijl mijn vinger over de groene bol gleed.

 

 

4 gedachten over “2.22. Barbara”

  1. Ik moet toegeven dat ik de blovelformule onweerstaanbaar vind. Zodra er een aflevering in mijn mailbox belandt, moet ik die direct gaan lezen! Het feit dat de afleveringen zo kort zijn speelt daarbij een grote rol. Ik weet namelijk op voorhand dat mijn werk niet gaat lijden onder zo’n korte pauze. Geniaal, Christine!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s