2.21. Hanne

Toen Hanne en ik nog collega’s waren gingen we elke dinsdag en donderdag tijdens de lunchpauze in het stadspark wandelen. Die wandelingen mis ik. Het bedrijf, de andere collega’s en het werk mis ik niet. Hanne kan zich vandaag, op een zaterdag nog wel, een uurtje onttrekken aan haar gezin. Ik ben haar dankbaar. We stappen rond de vijver.

Eerst hebben we het over Kiki. Ik ben eindelijk te weten gekomen wat haar dwars zit. Ze is boos op Barbara en ook een beetje op mij omdat we River niet meteen in onze armen sluiten. Ze zou willen dat wij River onderdak geven en hem helpen met zijn transitie. Typisch Kiki om het voor iemand anders op te nemen, maar gaat ze niet een beetje ver?

‘Stel dat ik het was,’ herhaalt ze elke keer, ‘wat zouden jullie dan doen?’

‘Ik heb echt geen zin om River in huis te nemen en Barbara nog minder,’ zeg ik.

‘Maar wil River dat wel zelf?’ vraagt Hanne.

Goede vraag. Wat wil River?

‘Misschien kunnen jullie hem op een andere manier helpen? Misschien moeten jullie gewoon een keertje rond de tafel gaan zitten?’

Ik weet het niet. Het lijkt geen slecht idee, maar ik voel me wel een beetje gechanteerd door Kiki.

‘Ik zal er met Barbara over praten,’ zeg ik, ‘Maar Barbara, dat is een kwestie op zich.’

Ik doe mijn relaas over ons gekibbel en Hanne luistert.

‘Weet je,’ zegt ze, ‘elke relatie heeft twee kanten. Jij kunt haar niet veranderen, zelfs al ben je haar moeder. Je kunt alleen je eigen gedrag naar haar veranderen. En dan zal zij daar waarschijnlijk op een andere manier op reageren.’

‘Maar hoe dan? Ik ben toch altijd lief en geduldig met haar?’

‘Weet je dat zeker?’

‘… Nee, niet echt. Misschien moet ik een keertje nadenken over mijn houding tegenover haar.’

Hanne is goud waard.

‘Jij had therapeute moeten worden,’ heb ik al vaker tegen haar gezegd.

Van Barbara naar Nicolas is een kleine stap.

‘Ik wil niet dat ze denkt dat wij iets hebben,’ zeg ik tegen Hanne, die al lang op de hoogte is van mijn affaires.

‘Waarom niet?’

‘Omdat ze dat maar al te graag zou willen: een man in mijn leven, een ‘normale’ relatie. Een lat-relatie zoals zij met Ferre heeft.’

‘Hoe weet je dat ze dat zo graag wil?’

‘Dat denk ik, zo is ze.’

Hanne zegt een tijdje niets en ik begin mijn laatste woorden te herkauwen.

‘Je hebt gelijk,’ zeg ik, ‘ik moet eens grondig nadenken over mijn houding en over mijn veronderstellingen over haar.’

‘Nicolas komt morgen na de middag aan,’ zeg ik.

‘Ik heb niet de indruk dat je daar zo naar uitkijkt,’ zegt Hanne.

‘Toch wel, hij is echt een lieve, warme man.’

‘Maar?’

‘Maar … ik kan Louise niet uit mijn hoofd zetten.’

‘Moet dat dan?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Vind je dan dat je moet kiezen?’

‘Euh, ja toch? Wat anders?’

‘Er zijn mensen die van twee of meer mensen houden. Polyamorie heet dat.’

‘Polyamorie…’ Ik proef het woord. Waar haalt Hanne dat toch allemaal?

‘Op Facebook,’ lacht ze.

‘Dat is niks voor mij,’ zeg ik, ‘Facebook niet en polyamorie ook niet.’

Ik had nog een uur langer rondjes rond de vijver willen lopen, maar Hanne moet naar huis. Naar haar drie schatten van kinderen, naar haar lieve, maar wat slome echtgenoot. Naar haar ‘normale’ gezin.

En ik moet dringend de badkamer gaan poetsen en het bed verversen, een menu voor de komende dagen opstellen en de kleren uitzoeken die ik de volgende dagen misschien wil aantrekken.

 

20190504_120533

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s