2.16. Dance me

Ik word wakker van het licht dat door de opengeschoven gordijnen in de kamer valt. Ik ruik koffie en ik hoor gestommel en Leonard Cohen. Mijn telefoon heeft geen berichtjes, het is kwart over acht.

Als ik wil opstaan en me in de richting van de koffiegeur wil begeven, komt de koffie naar me toe op een dienblad dat Nicolas voorzichtig voor zich uit draagt. Daar word ik blij van. Ik kan me niet meer herinneren wanneer iemand dat ooit voor me deed. Bij Louise was ik het die de koffie aan bed bracht.

Ik ga rechtop zitten en schik mijn hoofdkussen achter mijn rug. Nicolas komt langs mijn kant op de rand van het bed zitten.

‘Dank je!’ zeg ik, ‘Dat is zo lief van jou! Hoorde ik daarnet Leonard Cohen?’

‘Ja,’ zegt hij, ‘ik heb nog oude langspeelplaten van hem.’

‘Dan heb je ook een platenspeler…’

Hij knikt.

‘Moet jij straks niet naar de heartfulnessgroep?’ vraag ik.

Hij lacht.

‘Dat heb je goed onthouden,’ zegt hij, ‘Nee, vandaag ga ik niet, mijn hart blijft thuis.’

Ik kijk hem vragend aan.

‘Ik geloof …,’ zegt hij, ‘… dat ik helemaal hersteld ben. Dat hmm… alles werkt.’

Hij slaat zijn ogen neer en ik volg zijn blik naar beneden.

Ik neem een slok koffie en schep moed.

‘Is dat jouw manier van verleiden?’ vraag ik.

‘Mag het?’ vraagt hij, ‘Mag ik jou verleiden?’

‘Maar Nicolas,’ zeg ik, ‘ik ben verliefd … op Louise!’

‘En is zij verliefd op jou?’

‘Dat weet ik niet…’

Als ik al een beetje in stemming was, is het nu wel over. Ik neem nog een slok koffie.

‘Zou Louise er bezwaar tegen hebben?’ vraagt hij. Hij legt zijn hand schijnbaar achteloos op mijn knie. Ik trek het laken naar me toe.

‘In theorie niet,’ zeg ik. En ik vraag me af hoe ze in de praktijk zou reageren. Luchtig als altijd, vrees ik.

‘Weet je,’ zegt hij, ‘Louise is nog jong. Ik weet niet waarom ze voor dit soort relaties kiest, mogelijk heeft ze daar een goede reden voor, of anders is ze gewoon slim. Maar kijk naar ons. Wat hebben wij te verliezen? Is het niet gewoon fijn om dicht bij iemand te zijn? Iemand die je graag mag en die je aantrekkelijk vindt?

‘Vind jij mij aantrekkelijk?’ vraag ik verbouwereerd.

‘Zeker wel,’ antwoordt hij, ‘Toen je vorige keer zo hard je best deed om mij de correcte uitspraak van heart te leren vond ik je erg sexy. Vind jij mij aantrekkelijk?’

‘Ik vond je meteen aantrekkelijk,’ geef ik toe, ‘Al van toen je uitgeregend in mijn auto zat en ook die dag dat we gingen wandelen over de bergkammen rond Trescases…’

‘Wel dan, wat houdt je tegen?’ Hij friemelt wat aan het laken over mijn knie, trekt het een beetje naar zich toe.

Ik pak mijn kopje, maar er zit niets meer in, ik zet het terug en probeer het trillen van mijn hand te bedwingen. Hij vindt me aantrekkelijk. De kleine rukjes die hij aan het laken geeft missen hun effect niet. Ik lach een beetje schaapachtig en pak zijn hand. Hij schuift wat dichter naar me toe.

‘Wacht …’ zeg ik, ‘moeten we ons niet beschermen?’

Het duurt een paar seconden eer hij doorheeft waarover ik het heb.

‘Na mijn ongeluk ben ik meer dan een keer grondig onderzocht geweest en sindsdien heb ik geen seks meer gehad,’ zegt Nicolas. ‘En jij?’

‘Alleen met Louise,’ zeg ik, ‘daarvoor was het erg lang geleden.’

Hij lijkt na te denken.

‘Het punt is…,’ zeg ik, ‘dat ik aan Kiki vraag om voorzichtig te zijn, dus moet ik dat ook zijn.’

‘Oké,’ zegt Nicolas, ‘ik zal eens gaan kijken of David soms wat heeft achtergelaten.’

Ik hoor hem in het badkamerkastje rommelen. Hij komt terug met een doosje en legt het triomfantelijk glimlachend op het nachttafeltje. Onderweg heeft hij zijn pyjamajasje losgeknoopt. Hij heeft het er blijkbaar warm van gekregen.

Nu komt hij wat dichter bij zitten en hij trekt het laken een beetje van me af.

Mijn blik valt op de dikke blauwe ader aan de zijkant van mijn knie.

‘Mogen de gordijnen dicht?’ vraag ik.

‘Waarom?’ vraagt hij, ‘Mag ik je dan niet zien?’

‘Ik ben geen twintig meer,’ zeg ik, ‘zelfs geen vijfenveertig meer.’

‘Ik ook niet,’ zegt hij.

Hij laat zijn pyjamajasje van zijn schouders glijden, buigt zich over mij en kust me. Zijn handen schuiven onder mijn T-shirt. Ik laat me achterover zakken en geef me gewonnen.

 

10 gedachten over “2.16. Dance me”

      1. Dat klopt, het is geen poëzie. Maar de sfeer is poëtischer, vind ik. Het zal inderdaad aan de romantiek liggen. Bij Louise voel ik dan weer eerder lust dan romantiek in de proza. 🙂

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s