2.9. David

Ik heb het aangedurfd om het te vragen, over hem en David. Het kwam doordat we het tijdens het avondeten eerst over Kiki hadden. Ik vertelde over het camping-incident, dat haar vriendin met een ander meisje verder getrokken was, dat ze haar telefoon in de vijver had laten vallen en dat ze al terug thuis was. Ik probeerde Barbara’s ongerustheid uit te leggen, maar dat was lastig in het Frans. En hoe verschillend Barbara en ik zijn, kreeg ik ook maar met haken en ogen uitgelegd.

Nicolas luisterde aandachtig. Ik ben niet gewend dat er zo met interesse naar mij geluisterd wordt en het voelde bijna ongemakkelijk. Hij keek me ook de hele tijd aan. Hij deed me weer aan Jean Rochefort denken vooral als hij aan de punten van zijn snor plukte.

‘Je kleindochter is dus een lesbienne,’ zei Nicolas.

‘Nee,’ zei ik, ‘ze houdt van meisjes … meestal.’ Zodat ik ook nog eens moest uitleggen dat ik met Kiki had afgesproken dat we geen labels meer zouden gebruiken.

‘Interessant,’ zei Nicolas, ‘dus … David houdt van mannen. Zeg ik het zo goed?’

We lachten allebei, want dat was op een of andere manier aan David wel te zien.

‘Houdt David ook van jou?’ vroeg ik, terwijl het onderwerp warm was.

‘Ja,’ zei Nicolas.

‘En hou jij ook van David?’

‘Ja …, zei Nicolas, ‘maar niet op de manier waarop hij van mij houdt.’

Ik keek hem gespannen aan.

‘We kennen elkaar al heel lang,’ zei Nicolas. ‘David fladdert van de ene man naar de andere en ik vrees dat dat door mij komt. Ik kan niet van hem houden zoals hij dat zou willen. Het was heel fijn dat hij in het begin, na mijn beroerte, voor mij heeft gezorgd en dat hij in de buurt wou blijven. Maar ik heb hem moeten vragen om weg te gaan.’

Het bleef even stil, de ernst waarmee hij sprak weerhield mij om nog vragen te stellen. Ik had het nog over Louise willen hebben, maar het leek me beter om het onderwerp maar even te laten rusten.

Arme David. Ik vond hem nochtans lief en zorgzaam. En knap ook. Met zijn koffie-met-melk-kleurige huid en donkere ogen is hij waarschijnlijk wel populair in het milieu. En dan juist op die ene man vallen die niet te verleiden valt.

Later, in het ruime bed in de logeerkamer, overliep ik het gesprek opnieuw. Als Nicolas niet op die manier van David hield, betekende dat dan dat hij op vrouwen viel? Viel hij wel ergens op? Was hij misschien gewoon tevreden in zijn eentje?

Er was nog veel dat ik niet wist over hem en hij over mij, grote gaten in de informatie die we tot nu uitgewisseld hadden. Ik wist alleen dat ik Nicolas meer en meer aantrekkelijk begon te vinden. Maar hij had iets van een oninneembare burcht.

Ik stond mezelf toe om te fantaseren dat hij op een nacht in mijn kamer zou komen en zonder iets te zeggen naast mij zou komen liggen. Fantaseren mag toch? Ik heb nog nooit een man met een snor gekust, dacht ik nog. Maar vooraleer er -in mijn fantasie- iets kon gebeuren, viel ik in slaap.

3 gedachten over “2.9. David”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s