2.6. Café Terminus

Kiki zit op de trein naar Parijs en ik sta hier in het station van Carcassonne besluiteloos te wezen. Ik had met haar mee kunnen gaan, maar mijn reisdrang manifesteert zich weer. Barbara noemt dat vluchten. Heeft ze gelijk? Waar wil ik vandaan? Waarom ben ik niet met Kiki mee naar huis gegaan?

Misschien wel om dat ik denk dat Kiki en Barbara even samen moeten zijn. Ik ben met Kiki maar niet begonnen over de boeken die Barbara op haar kamer gevonden heeft. Laat Barbara dat zelf maar doen. Ze zal er wel snel achter komen dat Kiki geen verborgen agenda heeft. Kiki is zoals ik, ze kan niet liegen of iets achterhouden. Heel vervelend is dat. Wij zijn doorzichtig.

Vanmorgen bij het ontbijt had Kiki het nog over Christine And The Queens, hoe die ons alle vierduizend had laten beloven om gedurende twee uur helemaal onszelf te zijn. Of we mannen, vrouwen of daar tussenin waren.

‘Maar ik ben altijd mezelf,’ zei Kiki. ‘En ik ben tussenin.’

Ik stelde geen vragen, de manier waarop ze dat zei stelde me gerust. Kiki zit goed in haar vel. Een kleine tegenslag brengt haar heel even uit evenwicht, maar haalt haar niet onderuit. Ze leeft van dag tot dag, ze zit niet met grote levensvragen. Ze piekert niet.

Zoals ik wel doe.

Hier sta ik en vanuit Carcassonne kan ik alle richtingen uit. Ik had de trein naar Parijs kunnen nemen, en dat kan ik nog altijd doen, maar ik kan ook naar Spanje reizen, of naar Toulouse.

Ik loop onrustig heen en weer in het station en uiteindelijk ga ik weer richting stad, een ijskoffie drinken in café Terminus.

Toulouse. Drie maand geleden was ik in Toulouse, maar ik heb niets van de stad gezien. Nicolas woont in een buitenwijk. Ik ben een nacht bij hem op de sofa blijven slapen en de volgende dag ben ik meteen naar huis doorgereden. Het was vreemd om Nicolas te weer te zien. Hij was magerder en bleker dan in de zomer van 2017 toen we samen over de bergkammen rond Trescases wandelden. Maar er was meteen een soort vertrouwdheid tussen ons. Ik heb ook heel even David gezien. David woont tijdelijk bij Nicolas. Tijdelijk, benadrukte Nicolas.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd hoe het nu met Nicolas gaat. In hoeverre kan iemand herstellen na een herseninfarct? Zou hij al wat langer kunnen wandelen?

Een treinkaartje van Carcassonne naar Toulouse kost maar tien euro. Ik koop het en daarna zoek ik het nummer van Nicolas in mijn telefoon. ‘Verkeerde volgorde,’ denk ik nog, terwijl het belt.

 

20190717_111353

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s