2.5. Christine And The Queens

Toen ik op Kiki’s schouder tikte sprong ze op en riep ze: ‘Auw!’

Daarna viel ze me om de hals en begon ze te huilen. Ze klampte zich aan mij vast en ik voelde haar tranen in de kraag van mijn blouse lopen. Pas toen het perron bijna leeg was, kalmeerde ze en kon ze zeggen wat er aan de hand was.

‘Telefoon kwijt,’ hakkelde ze , ‘in de vijver gevallen…’

O jee, dat is wel een van de meest vervelende dingen die je onderweg aan de hand kunt hebben. Mijn telefoon werd ooit aan het Lago Maggiore uit mijn strandtas gestolen en het ergste was dat ik niemand kon bellen, ook niet met de telefoon van iemand anders want ik kende geen enkel nummer uit mijn hoofd.

‘We moeten Barbara verwittigen,’ zei ik, ‘want die is vast ongerust als ze jou al die tijd niet heeft kunnen bereiken. Waar is je reisgenoot?’

‘Weg,’ zei ze, ‘River is weg. Met iemand anders…’

Hoewel ik River niet kende vond ik haar al meteen onsympathiek. Ik nam mijn telefoon uit mijn handtas en zocht Barbara’s nummer.

‘Kiki is hier bij mij,’ zei ik, ‘ze is haar telefoon kwijt, ik geef haar even door.’

‘Mama…,’ zei Kiki en ze begon weer te huilen.

Ik hoorde Barbara allerlei vragen stellen en Kiki dezelfde antwoorden geven: in zwemvijver gevallen, River weg, en ja, ze heeft haar pas en haar bankkaart nog en ze heeft ook nog geld.

Terwijl Kiki met Barbara praatte keek ik naar haar schouder. De randjes rond de tattoo waren rood. Vandaar dat ze ‘auw!’ riep. Het volgende wat we deden was een apotheek zoeken en een zalf voor haar ontstoken tattoo kopen. Volgens de apotheker was het geen echte ontsteking maar een reactie op blootstelling aan de zon. Dus kochten we in een winkel wat verderop ook nog een t-shirt met lange mouwen want dat had ze niet meegebracht.

Daarna gingen we naar de Airbnb-kamer, waar Kiki een lauw bad nam en ik een douche.

Ik keek mijn e-mails na. Louise schreef dat ze me een fijn concert toewenste maar dat ze toch niet kon komen. Ze vroeg naar mijn plannen. Bleef ik nog in de streek? Dat wist ik zelf nog niet, dus liet ik haar e-mail onbeantwoord.

Kiki lag op bed en dreigde in slaap te vallen. Ik porde haar aan om zich klaar te maken zodat we nog iets konden gaan eten voor het concert begon.

We vonden een restaurantje vlakbij het festivaltheater en ik zag Kiki toch wat opknappen. Ze vertelde over de camping waar ze verbleven hadden, hoe River daar van de tweede avond al met een Pools meisje aanpapte en dat ze een paar dagen later samen vertrokken waren. Kiki was op de camping gebleven en toen ze naar Barbara had willen bellen vanop een dikke tak die over de vijver hing, was haar telefoon uit haar handen -die vet van de zonnecrème waren- geglipt. In de vijver.

‘Maar ik wist dat jij naar hier kwam en dus ben ik ook meteen naar hier gereisd en ik heb vandaag op alle treinen uit Parijs gewacht,’ zei ze. Er kon een lachje af.

Het concert was in een ommuurd gedeelte van de cité, het publiek was vrolijk maar kalm en de temperatuur was ideaal. Heel even dacht ik nog dat ik er met Louise had moeten zijn, maar ik was blij dat Kiki bij mij was. Kiki reageerde trager dan ik op Chris/Christine/Héloise’s uitnodiging om even hard te zweten als zij en haar dansers, maar na een tijdje begon ze ook mee te springen. We zongen samen ‘J’vais marcher…’ mee, het enige lied waarvan ik de tekst min of meer kende, en net als iedereen applaudisseerden en gilden we tot ze uiteindelijk nog twee bisnummers gaf.

 

Kiki slaapt al lang en ik lig nog te woelen. Ze ligt op haar rechter zijde. In het schijnsel van de volle maan die door de halfopen luiken naar binnen valt, kan ik de tattoo duidelijk zien: een hart met een maansikkel erachter en daaronder een tafereeltje met een kat. Ze had er niet echt een uitleg voor. ‘Gewoon, dingen die ik leuk vind,’ antwoordde ze schokschouderend toen ik haar ernaar vroeg.

De drukte in mijn hoofd belet me te slapen. Mijn gedachten flitsen naar Kiki en River, naar Barbara en Ferre, naar Louise en Martin, naar Christine en haar Queens, naar de koppels die ik rondom mij zag, mannen met vrouwen, mannen met mannen, vrouwen met vrouwen. En ik voel me opeens onherroepelijk eenenzestig jaar.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s