2.3. Adèle

Gisteravond wilde ik op Canvas naar La vie d’Adèle kijken, maar de dag was een aaneenschakeling van teleurstellingen en daardoor dronk ik bij het avondeten een glas te veel en lag ik om kwart over negen al in bed. Ik moet dringend bijsturen want anders gaat Barbara weer aandringen dat ik in therapie ga.

Misschien is dat niet eens zo’n slecht idee. Mijn relatie met haar is al niet eenvoudig -hoe kan dat toch dat we zo verschillend zijn?- en vorige woensdag heeft ze toch weer op mijn hart getrapt. Ze vindt mij geen normale moeder en ze vond het nodig om me een schuldgevoel aan te praten over het feit dat ik haar als kind een paar keer alleen met haar vader liet omdat ik ‘zonodig’ op reis moest om iets te verwerken of om ergens over na te denken.

Na de dood van mijn moeder ben ik inderdaad op reis geweest om in mijn eentje te kunnen rouwen en toen ik ontdekte dat Jan een verhouding met Eva had, ben ik een paar weken naar Italië geweest. En dan heb ik nog een paar reisjes gedaan, soms gewoon omdat het kookboek dat ik in die periode aan het vertalen was mij zo’n zin gaf om naar het land of de streek waar de recepten vandaan kwamen te gaan.

Ik voel me daar niet schuldig over. Ik denk zelfs dat mijn afwezigheid de relatie tussen Barbara en Jan ten goede is gekomen. Ze schieten nog altijd heel goed met elkaar op.

Daarover was ik gisterochtend aan het piekeren toen de postbode aanbelde met een ‘lettre suivie’ uit Frankrijk. Louise zit als factrice natuurlijk aan de bron om dit soort brieven te versturen. Terwijl ik mijn handtekening plaatste voelde ik al dat het slecht nieuws was. Ik scheurde de envelop open en het eerste wat ik in handen hield was het ticket voor het festival van Carcassonne dat ik haar cadeau had gedaan. En dan een kort briefje waarin ze schrijft dat ze erg désolée is dat ze niet kan komen, maar dat ze toch hoopt mij deze zomer te zien.

Mijn eerste impuls was om het ticket te verscheuren, maar gelukkig heb ik dat niet gedaan.

Mijn tweede idee was om een glas witte wijn te nemen, maar het was nog niet eens tien uur en ik kwam gelukkig tot het besef dat dit een heel slecht idee zou zijn.

Ik brouwde dan maar een kop koffie en ik ging op de sofa zitten met mijn telefoon. Wie kon ik bellen? Jan? Nee, want hij weet -denk ik- niets over mijn ‘vriendschap’ met Louise. Kiki? Die zit ergens bij een zwemvijver in het Centraal Massief. Hanne is aan het werk.

Barbara… had gisteren vrij. De openbare diensten maakten de 11-juli-brug.

Ik probeerde zo luchtig mogelijk te klinken.

‘Liefje,’ zei ik, ‘ik heb een idee. Als jij nu eens mee ging naar Carcassonne… Dan kunnen we samen Kiki ergens ontmoeten.’

‘Met jou op reis? Mama! Ik hou het geen uur met jou in de auto uit. Je bent veel te vaak verstrooid, ik voel me niet gerust met jou.’

Oeps, daar gingen we weer. Ik voelde de tranen prikken, maar ik nipte aan mijn koffie en slikte ze weg.

‘We kunnen met de trein gaan,’ probeerde ik.

Het bleef even stil.

‘Maar… je hebt toch met die Louise afgesproken?’

‘Ze komt niet,’ zei ik, ‘ze heeft haar kat… haar ticket gestuurd. Dus kun jij mee naar het concert van Christine And The Queens.’

‘Mama, denk je nu echt dat dit iets voor mij is? Zo’n rebel? Ik versta niets van wat ze zingt. En trouwens ik kan niet weg, ik kan geen verlof nemen.’

‘Oké,’ zei ik, ‘dan ga ik wel alleen.’ Ik sloot af en ik hoopte dat ze nog had gehoord dat mijn stem een beetje brak.

Daarna heb ik een tijdje zitten huilen op de sofa. Niemand wil mij en iedereen is weg, snotterde ik in mijn eentje.

Toen ik weer droog was, trok ik mijn laptop op schoot en keek ik mijn e-mails na. Er was alleen een e-mail van VRT NU met een aankondiging van de zomerfilms op Canvas. De eerste film was La Vie d’Adèle. Ik had hem eigenlijk wel opnieuw willen zien want toen ik hem een paar jaar geleden samen met Kiki en Barbara en Ferre zag, heb ik een paar stukken gemist.

Kiki was toen een jaar of vijftien en ze wilde per se dat we samen zouden kijken, maar toen de seksscènes begonnen moest Barbara plots naar de wc en toen ze lang wegbleef ging Ferre kijken waar ze was. En toen hij ook niet terugkwam ging ik ook maar even kijken wat er aan de hand was zodat Kiki in haar eentje erg geïnteresseerd naar die vrijende meisjes keek terwijl Ferre en ik Barbara probeerden te overhalen om terug naar de woonkamer te komen. Van de rest van de film herinner ik me alleen dat het ene meisje, de jongste van de twee, erg veel huilde. En na de film waren we alle vier terneergeslagen.

Misschien maar goed dat ik er gisteravond niet opnieuw naar gekeken heb. Een andere keer misschien.

 

 « La Vie d’Adèle » plébiscitée par les critiques américains

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s