2.2. Sam

Uiteindelijk ben ik niet naar LP gaan kijken. Ik ben zelfs niet gaan wandelen in het park van Rivierenhof in de hoop iets van het concert te horen. Want dat laatste was het plan: een wandelingetje maken en de mogelijkheid openlaten om op het laatste moment nog een ticket te kopen.

Barbara’s bezoek gaf de dag een heel andere wending. Voor het eerst sinds lange tijd is ze langer dan drie kwartier gebleven, heeft ze geen opmerkingen over mijn interieur gemaakt, heeft ze zelfs een paar glazen wijn met mij gedronken en heeft ze me bij het afscheid een knuffel gegeven. Dat laatste waarschijnlijk onder invloed van de halve fles rosé die ze uithad.

Toen ze aanbelde zag ik al op de camera hoe nerveus ze was. En toen ze binnenkwam viel het mij op dat ze donkere kringen onder haar ogen had en dat ze geen moeite had gedaan om die te camoufleren met make-up. Ze was ook minder opgetut dan gewoonlijk. Ze droeg wel haar grote Delvaux-handtas en meteen nadat ze in de kamer stond deed ze die open en haalde er twee boeken uit die ze op de salontafel smeet.

‘Kijk eens wat ik in Kiki’s kamer heb gevonden!’

Ze liet zich op de sofa vallen en ik ging naast haar zitten. Het ene boek had een beige-rose cover met daarop de titel Gender Diversity en het andere boek was knalrood: Het Transgenderboek.

‘Ow,’ zei ik, ‘In haar kamer? Verstopt?’

‘Nee, gewoon op haar bureau. Ik ben niet gaan snuffelen, hoor. Ik stak de deur van haar kamer open en ze lagen daar open en bloot naast haar computer.’

Ik moet bekennen dat ik eerst schrok, maar mijn redeneerkant nam het meteen over.

‘Wacht even,’ zei ik, ‘wil dat dan iets zeggen?’

‘Zeker wel,’ zei Barbara, ‘ik dacht al dat ze ergens op aan het broeden was, en met die boeken wil ze mij iets duidelijk maken.’

‘Denk je dat? Zou het niet kunnen dat dit haar gewoon interesseert? Was ze niet van plan om antropologie te gaan studeren? Of genderstudies? Of iets in die richting?’

‘Pff… ze weet nog steeds niet wat ze wil. Iedereen van haar jaar is al lang ergens ingeschreven. Volgens mij is ze te laat, geraakt ze nergens meer binnen. Ze had het onlangs over een jaar reizen. Ze wil haar vader gaan bezoeken in Patagonië. Ik denk dat ze met hem wil gaan praten. Daarover.’ Ze wees naar de boeken.

Ik nam het beige boek op en liet de bladzijden waaieren met mijn duim. Het was een fotoboek. Ik begon erin te bladeren. De foto’s waren intrigerend.

Het andere boek was een tekstboek, een soort handleiding voor transgender mensen.

‘Laten we niet vooruit lopen op de zaken,’ zei ik, ‘Het is niet Kiki’s gewoonte om verdoken boodschappen te geven.’

‘Ik vind toch dat ze de laatste tijd zwijgzamer is. Ik weet ook niets over die vriendin waarmee ze nu op reis is. Nadat het uit was met Sophie heeft ze gezegd dat ze haar volgende lief niet meer zo snel mee naar huis zou brengen. Want anders hechten jullie je aan elkaar en als het dan uit is, is het voor jou ook pijnlijk, zei ze. Lucas heeft ze nooit aan mij voorgesteld en van dat meisje waarmee ze op reis is -ik denk toch dat het een meisje is- weet ik helemaal niets. Alleen dat ze River heet.’

‘Vervelend dat ze nu net op reis is,’ zei ik, ‘Heeft ze nog wat van zich laten horen?’

‘Heel kort, iets van: Alles goed. Leuke camping met zwemvijver gevonden! Haar facebook-account heeft ze afgesloten.’

Barbara begon heel hard te zuchten, zoals alleen zij dat kan.

‘Wil je wat drinken?’ vroeg ik, vooral omdat ik zelf erg toe was aan een glas koele witte wijn.

‘Ja, heb je rosé koud staan?’ antwoordde ze tot mijn verbazing.

Dus trok ik een fles rosé open en ook een fles witte wijn.

 

En nu heb ik hoofdpijn en probeer ik me te herinneren waarover we verder nog gepraat hebben.

O ja, opeens zei Barbara:

‘Waarom kunnen wij toch geen normale familie zijn?’

‘Normaal? Wij zijn toch normaal? Of wat vind jij dan normaal?’ vroeg ik.

‘Normale koppels, met normale kinderen,’ zei Barbara.

‘Maar wat is er dan abnormaal aan ons, volgens jou?’

‘Jij!’ zei Barbara, ‘jij bent toch geen normale moeder? Eerst laat je jarenlang toe dat papa iemand anders heeft en nu jullie eindelijk uit elkaar zijn begin je iets met een vrouw. Op jouw leeftijd dan nog wel!’

Ik wist even niet of ik boos zou worden of in een lach schieten en ik koos voor het laatste.

‘Om te beginnen,’ zei ik, ‘ik ben niets begonnen met een vrouw. Het gebeurde vanzelf en eigenlijk is er helemaal niets begonnen. En dank je wel dat je mij te oud vindt voor de liefde!’ Ik dronk mijn glas in een teug leeg en haalde de fles uit de koelkast.

‘Vind jij jezelf dan normaal?’ vroeg ik.

‘Ja,’ zei Barbara, ‘ik heb een normale lat-relatie met Ferre.’

‘In mijn tijd was een lat-relatie alles behalve normaal.’

‘De tijden veranderen,’ zei Barbara.

‘Voilà, je zegt het,’ zei ik.

Ze zweeg even.

‘Kiki lijkt zo hard op jou,’ zei ze, ‘ze doet gewoon haar zin en als er iets lastig is in haar leven, gaat ze op reis. Net als jij. Hoe vaak heb jij me niet met papa alleen gelaten toen ik nog een kind was? Ik denk dat ze met iets zit. Ik denk dat ze… dat ze… Het komt door Sam Bettens.’

‘Wie?’

‘Sam Bettens, heb je daar niet van gehoord? Mama, kijk of luister jij wel eens naar de nieuwsberichten? Lees jij wel eens een krant? Sam Bettens? Sarah Bettens? Hoe kan je dat nu ontgaan zijn!’

‘Van K’s Choice? Sarah? Is die…?’

‘Ja, mama, doe je laptop maar eens open, ik zal het je tonen.’

Daarna hebben we een hele tijd naar interviews en vlogberichten van Sam Bettens zitten kijken. Mijn mond viel open. Ik begon iets van Barbara’s ongerustheid te begrijpen maar ik liet me niet meeslepen.

‘Luister,’ zei ik, ‘ik begrijp dat je je zorgen maakt, waarschijnlijk voor niks, waarschijnlijk is het gewoon interesse, een fascinatie, zoals mij dat ook wel eens overkomt, maar als het nu wèl zo is, dan zal het om te beginnen zo’n vaart niet lopen want zoiets doen ze niet van de ene dag op de andere, ze zal een tijdje in begeleiding moeten gaan… Maar eerlijk, ik denk niet dat ze plannen in die richting heeft. We moeten het haar zo snel mogelijk vragen… Weet je wat? Ik vertrek toch over een paar dagen naar Carcassonne, ik probeer haar in Frankrijk ergens te zien.’

Over de rest van de avond herinner ik me niet meer zoveel, behalve dat Barbara een tijdje heeft gesnotterd en dat ze me om de hals is gevallen voor ze de deur uitging.

En daardoor miste ik dus LP.

In het Openluchttheater van Rivierenhof dan nog wel.

 

ee9ac07017dcc75d598464de3a1e9140-35884799_10157635351014741_5520214757086330880_o-1

 

 

3 gedachten over “2.2. Sam”

      1. Ik liet mijn dochter de vlog zien en vroeg: is dat een man of een vrouw?
        En ze zei meteen zonder verpinken: een man.
        Dat vond ik wel interessant 🙂

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s