2.1. Antwerpen

Naar LP of niet naar LP?

Morgen treedt ze op in het openluchttheater van Het Rivierenhof, op maar een paar kilometer van mijn deur.

Zal ik in mijn eentje gaan? Kiki reist rond in Frankrijk met haar nieuwe vriendin, en Barbara vindt Laura ‘een lelijk geval met een akelige stem’. Zucht… ik moet toegeven dat ik die oranje foto op de website van het Openluchttheater ook maar niks vind.

En waarom zou ik eigenlijk gaan? Mijn fascinatie lijkt over te zijn. Ik heb al maanden niet meer naar haar geluisterd of gekeken.

‘Misschien herkent ze je en mag je weer mee op het podium,’ zei Kiki een paar dagen geleden, toen ik bij hen in Mortsel was, net voor ze vertrok. Ik zag hoe Barbara met haar ogen rolde.

‘Ik weet niet of ik daar nog zin in heb,’ zei ik. ‘Veel kans dat ze zich mij niet herinnert. Ze was extreem vermoeid, toen. En ze heeft nooit meer iets van zich laten horen, geen bedankje, geen groet.’

Ik merk trouwens dat ook mijn herinneringen vervagen. Soms vraag ik me af of het wel echt gebeurd is. Of ik Laura echt ontvoerd heb en haar in mijn bed heb laten slapen. Heb ik dat niet gedroomd? Zou het kunnen dat het leven een aaneenschakeling van dromen is? Dat we in een illusie leven?

Barbara gelooft mijn verhaal niet. Ze zegt het niet hardop maar ik merk het aan de manier waarop ze wegkijkt of snel van onderwerp verandert. Dat van Louise gelooft ze waarschijnlijk ook niet, al heeft ze daar toch een paar vragen over gesteld. Vooral over die vriend van Louise. Of hij dan mischien nog andere vriendinnen heeft. Weet ik veel.

Dat Louise niet komen opdagen is en dat ik nog nauwelijks contact heb met haar, helpt natuurlijk niet. Ze zou een weekend naar België komen, maar ze vond maar geen geschikt moment. Zal ze naar Carcassonne komen? Ze moet wel. Ze heeft een concertticket op mijn naam voor Christine And The Queens.

Als ze niet komt, zal ik er alleen zijn. Want ik ga er zeker heen.

Als ik naar Laura ga kijken zal ik er ook alleen zijn. In die menigte…

Ik zou het nog aan Hanne kunnen vragen. Maar ik denk niet dat LP iets voor haar is. En ik wil even niets horen over de uitgeverij waar ik vorig jaar afgedankt werd en waar zij nog steeds werkt. Veel kans dat ze weer begint te zeuren dat ik een kookboek moet schrijven. Nee, Hanne is een schatje, maar nu even niet.

Mijn telefoon trilt. Het is Barbara, of ze langs mag komen.

‘Vandaag?’

‘Nee, morgen, liefst in de namiddag.’ Ze klinkt gejaagd.

‘Is er iets?’

‘Dat vertel ik je morgen wel’, zegt ze.

‘Oei, dat klinkt ernstig! Gaat het over Kiki?’

‘Morgen, mama!’

‘Oké!’

Laat ik dan maar gauw beginnen met opruimen want Barbara kan niet tegen rommel.

 

6 gedachten over “2.1. Antwerpen”

  1. ‘een lelijk geval met een akelige stem’, haha!
    En zo grappig, een moeder die opruimt omdat de dochter op bezoek komt! Meestal is het andersom he…

    Goed vertrokken, inderdaad 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s