44. Chris & Louise

Louise is vroeger dan gewoonlijk. Om tien over negen rijdt ze het gemeenteplein op. Er zijn blijkbaar geen brieven te bestellen en er zit niets in de gele postbus. Ze sluit de bus met een sleuteltje en stapt weer in haar auto. Even later klopt ze aan.

‘Ik heb de auto op de parking gezet,’ zegt ze, ‘ik heb een halfuurtje tijd.’

Ik doe mijn best om niet te trillen terwijl ik voor haar en voor mij koffie inschenk.

Dan kuch ik even en zeg ik: ‘Ik heb het aan Kiki verteld.’

‘Wat heb je verteld?’ vraagt ze.

‘Wat er gebeurd is tussen ons.’

‘Is er dan iets gebeurd tussen ons?’ vraagt ze, terwijl ze met een uitgestreken gezicht in haar kopje roert.

Ik voel hoe ik rood en warm word. Die stomme opvliegers nog altijd.

‘Twee jaar geleden, toen jij hier was, nadat we LP naar Chateau Valmy hadden gebracht.’

‘Is er dan iets gebeurd?’

‘Doe niet zo,’ zeg ik, ‘dat weet je best.’

‘Ik wel,’ zegt ze, ‘maar jij wist dat blijkbaar niet meer. Of wilde je het niet meer weten? Waarom ben jij de volgende dag al naar België teruggekeerd? Waarom liet je me niet binnen toen ik een paar weken geleden aan kwam kloppen?’

‘Waarom ben jij de dag erna de post niet komen brengen? Dat is toch niets voor jou? Jij, die altijd stipt bent?’

‘Ik had je nummer niet, ik kon je niet verwittigen,’ zegt ze. ‘Ik moest die avond naar huis want mijn moeder wist niet waar ik was. Ze woonde toen tijdelijk bij mij in afwachting van haar verhuis naar een service flat. Ze was heel ongerust geweest en ze had een abnormaal hoge bloeddruk. Ik ben bij haar gebleven tot de verpleegster langs was geweest. Later op de dag heb ik de post toch nog besteld.’

‘O,’ zei ik, ‘ik dacht dat je er spijt van had.’

‘Spijt? Waarom zou ik spijt hebben gehad?’

‘Omdat je… omdat je een vriend hebt… of had… Je was met hem op Les Déferlantes.’

‘Martin? Ja, Martin is mijn vriend. Maar niet mijn verloofde. We hebben geen plannen en we hebben elkaar niets beloofd. We zijn gewoon copains.’

‘Alleen copains?’

‘Un peu plus.’

‘Friends with benefits,’ zeg ik, denkend aan wat Kiki me heeft geleerd.

‘Quoi?’

‘Copains de lit.’

‘Zoiets, ik wil me niet binden en hij ook niet.’

We vallen stil en roeren in onze zo goed als lege kopjes.

‘En nu?’ vraag ik.

‘Ik vind het jammer dat je nu al naar huis terugkeert.’

‘Vind je dat?’

‘Ja, we zouden samen wat kunnen doen. Ik wil je beter leren kennen.’

‘Copines de lit?’

‘Misschien?’

‘Ik weet niet of dat iets voor mij is. Ik ken mezelf, ik hecht me te gemakkelijk aan iemand die lief is voor mij.’

Ze staat recht.

‘Jammer,’ zegt ze, ‘ik mag je echt graag.’

Ik ga mee tot aan de deur. Ze drukt haar lippen op de mijne. Ik sluit mijn ogen, maar ze duwt de deurklink naar omlaag en gaat naar buiten.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s