43. Martin

‘Wat heb jij een leuke kleindochter,’ zei Louise, ‘en ze heet Chris! Net als jij!’

‘Ik noem haar Kiki,’ zei ik.

‘Is ze terug naar huis?’

‘Ja,’ zei ik, ‘maandag moet ze weer naar school. In België hebben ze maar één week voorjaarsvakantie.’

‘Ik denk dat ik stilaan ook maar terugkeer,’ zei ik, ‘kom je maandag een kopje koffie drinken?’

‘Avec plaisir,’ antwoordde ze en het plezier was haar aan te zien. Ze keek me in de ogen en gaf me een glimlach waar ik week van werd.

‘Tot maandag dan,’ zei ik, en ik startte de auto.

 

Als ik maandag of dinsdag wil vertrekken zou ik best beginnen opruimen, maar ik voel me plots erg moe. Of eerder lusteloos.

In plaats van het bed op te maken, ga ik erop liggen. Ik snuif aan Kiki’s hoofdkussen, ik dep mijn ooghoeken met de punt van het laken.

Kiki’s geur is vaag. Niet zoals Laura’s geur die nog dagenlang in de slaapkamer hing. Het was iets dat ze op haar haar had gesmeerd, geloof ik, een gel of een crème die haar krullen moest verstevigen en naar sandelhout rook.

Het was er nadien door alle commotie niet van gekomen om de lakens of de slopen te vervangen. Louise en ik lieten ons op het beslapen bed vallen. We trokken elkaars T-shirt en beha uit. Ik streelde haar benen met mijn vlakke hand tot onder de rand van haar shorts.

‘Wat heb je mooie benen,’ zei ik ‘daar was ik vanaf het eerste moment dat ik je zag jaloers op.’

‘Ik vond je meteen ook leuk,’ zei ze, ‘je hebt mooie ogen en een lief gezicht.’

‘Ik had niet gedacht dat dit zou gebeuren,’ zei ik.

‘Et alors?’ zei ze en ze snoerde me de mond met een kus.

De conversatie viel stil. Ik trok mijn buik in toen ze de knop van mijn jeans losknoopte en mijn broek naar beneden trok. Haar shorts schoven vanzelf uit.

Nog weken daarna kon ik me de aanraking van haar borsten met mijn borsten voor de geest halen. Daarna vervaagde de herinnering. Nu probeer ik me haar huid tegen de mijne te herinneren, haar handen op mijn rug en mijn billen, en daarna haar wang tegen de binnenkant van mijn dij.

Ik stel me voor dat het haar vingers zijn die rondcirkelen en zich een weg naar binnen zoeken. Maar als ik veel te snel klaarkom, mis ik de blijdschap die ik toen voelde, de uitgelatenheid, dat gevoel van bevrijding.

Ik denk aan haar lach die hoog en klaterend klonk, aan ons gebabbel, tussendoor en daarna. De volgende dag dacht ik daar ook aan, maar ik kon me niets herinneren van wat we gezegd hadden dat op een vervolg wees. We waren de hele tijd in het moment geweest. Alleen toen het donker werd en we allebei loom begonnen te worden, zei ze opeens dat ze naar huis moest.

‘Blijf maar liggen,’ zei ze nog, ‘ik vind het wel.’

Ik moet meteen daarna in slaap gevallen zijn.

De volgende ochtend kwam ze de post niet brengen. Ik wachtte tot de middag. Ik vroeg me af waarom ze zo opeens vertrokken was en waarom ze niet opdaagde. En ik kon maar aan één ding denken: haar vriend, Martin.

Ze had zijn naam kort genoemd toen ze me vertelde dat zij kaartjes hadden gekocht voor Les Déferlantes. Ik had hen daar niet gezien, ik had er geen idee van hoe hij eruit zag. Maar in mijn fantasie werd hij steeds groter en dreigender en ik raakte ervan overtuigd dat Louise een misstap had begaan en daar grote spijt van had.

Ik pakte toen mijn koffers, ruimde het huis op en ging een paar dagen eerder dan voorzien afrekenen bij de verbaasde Marie-Claire. Ik reed de hele nacht door. Op een parking in Luxemburg sliep ik een paar uurtjes in de auto. Op 12 juli 2017 was ik tegen de middag in Antwerpen.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s