42. Madonna

Het eerste deel van de nacht heb ik op de sofa geslapen. Na middernacht ben ik dan toch maar in het grote bed bij Kiki gaan liggen. Ze kroop meteen tegen me aan.

‘Ben je nog boos?’ fluisterde ze.

‘Nee,’ zei ik, ‘slaap maar.’

Vanmorgen heeft ze me koffie aan bed gebracht.

‘Het spijt mij,’ zei ze,’ ik vind het echt niet netjes van mezelf, maar ik kon het niet laten om me jullie voor te stellen. Dat gebeurt gewoon. Ik stel me soms ook mama en Ferre voor.’

Nu moet ik een beetje lachen.

‘Veel mensen doen dat, denk ik. Dat is toch zoiets raars bij mensen, het gebeurt allemaal achter gesloten deuren. Dieren doen het gewoon in de natuur,’ zeg ik.

‘En we zien het andere mensen doen op de tv of in films, maar van de mensen om ons heen kunnen we het ons alleen maar voorstellen.’

‘Ik vond het niet fijn dat je zo hard moest lachen,’ zeg ik dan.

‘Sorry oma, sorry Chris! Het zal niet meer gebeuren. Ik zal aan Madonna denken! Die doet het ook nog!’

‘Je moest eens weten hoeveel oudere mensen nog vrijen…’ zeg ik. ‘Maar ik denk niet dat het mij nog overkomt,’ zeg ik er somber achteraan.

‘Dat weet je toch niet? Trouwens, daar is ze!’

De postauto is het plein opgereden. Kiki springt uit bed en loopt in pyjama naar de voordeur. Ik kijk door het slaapkamerraam en zie Louise verrast in de richting van de deur kijken.

Ze praten een paar minuten en dan hoor ik de voordeur dichtslaan. Louise steekt een bruine envelop in de brievenbus van het gemeentehuis en licht dan de gele postbus. Voor ze wegrijdt kijkt ze heel even in de richting van het slaapkamerraam. Ik doe een stap achteruit.

‘Wat heb je gezegd?’ vraag ik achterdochtig als Kiki met een grote smile weer in bed komt zitten.

‘Niets, gewoon dat ik vandaag naar huis ga. Ze vroeg of ik het hier leuk had gevonden en of ik nog terug zou komen. ‘Ja,’ zei ik, ‘als Chris dat wil.’ Ze liet je de groeten doen. Wat ga je nu doen?’

‘Wat zou ik dan moeten doen?’

‘Ga je niet met haar praten?’

‘Ik weet niet, wat voor zin heeft dat?’

‘Wil je dan niet weten hoe dat voor haar is geweest?’

‘Oh Kiki, dring toch niet zo aan, je lijkt wel Barbara… Maak je klaar, we moeten over anderhalf uur op de luchthaven zijn.’

 

 

Op de terugweg van de luchthaven hoor ik het lied Christine van Christine And The Queens op de radio. Ik probeer mee te zingen maar ik kan de tekst niet helemaal volgen.

‘Je ne tiens pas debout, le ciel coule sur mes mains…’

Zo voelt het wel, zo zonder Kiki in de auto. Misschien moet ik nu ook maar terugkeren naar België. Ik zou het in een paar dagen kunnen doen en onderweg een paar leuke stops maken. Ik kan Toulouse bezoeken en bij Nicolas langsgaan. Daarna over Limoges naar Parijs rijden… Laat ik eerst nog een paar boodschappen doen in Paillac.

Bij het postkantoor staan drie gele postauto’s naast elkaar. Bij de derde staat Louise bij de openstaande kofferdeur van haar auto. Ik rijd heel langzaam verder. Dan stop ik en zet me aan de kant.

In de achteruitkijkspiegel zie ik Louise de straat oversteken en naar mij toe komen.

 

 

 

Een gedachte over “42. Madonna”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s