39. Cendrillon

‘Zijn jullie dan op tijd in dat kasteel geraakt?’ vraagt Kiki.

‘Nee, het was kwart voor een, toen we daar aankwamen. Toen Louise eindelijk terug van haar ronde was, lag Laura nog steeds te slapen.

‘Ce n’est pas Cendrillon mais La belle au bois dormant !’ zei Louise.

We hebben haar dan met z’n twee uit bed genomen en haar aangekleed. Ze begon stilaan wakker te worden en stamelde verontschuldigingen en bedankjes. Ze vroeg of ze het T-shirt aan mocht houden.

‘Okay,’ zei ik, ‘maar het spijt me, geen tijd meer voor ontbijt, ik zal een paar pannenkoekjes voor je inpakken.’

‘Thanks, thanks guys…’

Ze liet zich gewillig naar de auto brengen. We installeerden haar op de achterbank, Louise nam plaats in de passagiersstoel. De postauto had ze op de dorpsparking geparkeerd.

We reden de berg af en achter mij hoorde ik geritsel. Laura at van de pannekoekjes.

‘Yummy,’ zei ze, ‘ze zijn nog warm.’

Ik probeerde wat te praten met haar, ik herinnerde haar eraan dat we aan Rudy beloofd hadden dat ze om twaalf uur terug zou zijn en ik zei dat ik vreesde dat het wat later zou zijn.

‘Niet erg, ze wachten wel. Take it easy…’, zei ze.

‘Ja, rustig aan,’ zei Louise, ‘er staan radars langs de baan.’

Ik concentreerde me dan maar op de weg. Louise keek af en toe om en glimlachte naar Laura, ze sprak geen Engels, zei ze.

Laura bleef stil. In de achteruitkijkspiegel zag ik haar door het raam naar het landschap kijken. Na een tijdje begon ze te neuriën.

‘I’m finally sober, I see the light…’ zong ze plots.

En daarna:

‘The worst is over, nobody died…’

Louise keek om.

New song,’ zei Laura en ze neuriede verder.

Bij het kasteel aangekomen, klom Laura zonder onze hulp uit de auto en wandelde naar de ingang.

‘Come on, guys,’ zei ze.

We gingen met haar mee.

Ze wees naar de leren fauteuils in de lounge.

‘Ga hier maar zitten, ik ben zo terug.’

De receptionist van het hotel kwam vragen of we wat wilden drinken.

Ik vroeg een café allongé.

‘Un whisky!’ zei Louise en tegen mij: ‘Ik ben hier nog nooit binnen geweest, en jij?’

Ik schudde mijn hoofd. Op dat moment zag ik pas dat Louise opnieuw haar shorts droeg. Haar bruine benen vielen op in de lage witte leren fauteuils.

Laura kwam maar niet terug. Er liepen wat mensen heen en weer en Laura’s vriendin kwam even om de hoek kijken.

Na een half uur vond ik dat we lang genoeg gewacht hadden en maakte ik aanstalten om op te staan en weg te gaan.

‘Nog even, nog even…’ zei Louise.

We wachtten nog een kwartier en toen zijn we weggegaan.

 

***

‘Wat flauw,’ zegt Kiki, ‘ze had jullie op zijn minst een CD mogen geven of een ander aandenken.’

‘Tja, zo’n tour, dat moet hectisch zijn,’ zeg ik.

Kiki’s telefoon piept. Ze kijkt bedenkelijk naar het scherm.

‘Ik ga even bellen,’ zegt ze.

Ze gaat naar de slaapkamer en trekt de deur achter zich toe.

 

***

Gisteravond in bed hebben we het over Sophie gehad. Kiki zegt dat ze van Sophie houdt, maar dat ze zich niet wil binden. Sophie wil dat wel. Ze heeft het zelfs over trouwen.

‘Daar zijn jullie veel te jong voor,’ zei ik, ‘… vind ik toch.’

‘Daar gaat het niet over,’ zei Kiki, ‘we hebben verschillende vriendinnen die trouwen. Ze maken dan een proposal filmpje en zetten het op Youtube. Sommigen trouwen dan ook. Maar niet allemaal. En van de vier koppels die ik zo heb weten trouwen, zijn er al twee uit elkaar. Daaraan wil ik niet meedoen. Maar Sophie zegt dat ze het meent en ze wil niet meteen trouwen, maar over een paar jaar als we allebei afgestudeerd zijn.’

Kiki zucht.

‘En daaraan wil jij nog niet denken…’

‘Nee zeg, ik ben nog niet eens achttien! En ze wil later ook kinderen, maar ik niet.’

‘Ik was twintig toen ik Barbara kreeg,’ zei ik.

‘Dat is toch veel te jong!’

‘Dat is waar, dat heeft mijn leven erg gestuurd, maar toch heb ik geen spijt van Barbara.’

‘Maar je had haar later kunnen krijgen.’

‘Dan was het Barbara niet geweest. En dan was jij er niet geweest.’

Het bleef een tijdje stil.

‘Vroeger was het eigenlijk eenvoudiger,’ zei ik, ‘het was toen evident dat je een partner zocht en daarmee trouwde. Zelfs samenwonen was nog niet aan de orde.’

‘Ik moet er niet aan denken,’ zei Kiki.

‘Jullie moeten dit goed uitpraten,’ zei ik, ‘jullie moeten je standpunt duidelijk uitleggen en dan kun je beter kiezen en afspreken hoe het verder moet.’

‘Dat doen we hoor, maak je maar geen zorgen, praten kunnen we goed.’

‘Daar twijfel ik niet aan.’

‘Friends with benefits,’ mompelde ze toen, haar hoofd half onder het dekbed.

‘Wat zeg je?’ vroeg ik.

‘Friends with benefits, dat wil ik met allebei,’ zei Kiki.

‘Wat bedoel je?’

‘Friends with benefits betekent vriendschap en af en toe ook vrijen.’

‘Oh, heet dat zo? Wist ik niet. Denk je dat zij dat ook willen?’

‘Weet niet. Sophie niet, denk ik.’

‘Dat wordt dan moeilijk.’

‘Ja, ik vrees het ook,’ zuchtte ze.

‘En weet je zeker dat jij dat wil?’

‘Nee, ik weet niets zeker.’

 

 

 

 

Een gedachte over “39. Cendrillon”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s