36. Victor

Na de brunch krijg ik Kiki eindelijk mee naar buiten. Ik wijs haar de bewoonde huizen op het dorpsplein aan. De luiken zijn overal dicht. Bij Pujol staat de voordeur op een kier, aan het kleine huis van Victor kun je niet merken dat er iemand woont, bij Stéphane horen we kinderstemmen. We lopen naar de achterkant van het gemeentehuis en ik toon Kiki het huisje van Marie-Claire. In haar bloembakken staan kleine gele en witte narcissen. Het ruikt er naar gebraden kip.

We lopen door naar het bos tot aan de grot waar Marie-Ange vorig jaar kampeerde. Ik vertel Kiki over mijn eerste ontmoeting met haar, toen ik dacht dat Marie-Ange niet goed bij haar hoofd was, maar dat later bleek dat ze overgevoelig voor straling is. De arme vrouw vindt nergens een plek om te wonen.

Kiki knikt afwezig.

‘Ben je aan het piekeren?’ vraag ik.

‘Ja,’ zegt ze, ‘je hebt toch niets aan mama verteld, hé?’

‘Nee,’ zeg ik, ‘dat moet je zelf maar doen als je dat wilt.’

‘Later misschien,’ zegt ze.
‘Had je niet gezegd dat die Victor, die in dat kleine huisje woont, je geholpen had om LP naar binnen te brengen?’

‘Ja, dat was Victor. Toen ik die nacht hier aankwam, was Laura diep in slaap. Ze was meteen in slaap gevallen toen we vertrokken uit Argelès. Ik was nog een stukje langs de kust gereden en had haar de lichtjes van Collioure willen tonen, maar ze snurkte als een hondje. Ik heb dan maar de kortste weg genomen. Kort na middernacht kwam ik hier aan. Ik reed het plein op, tot voor de deur van het vakantiehuis. Ik probeerde Laura wakker te maken, maar ze reageerde niet. Toen zag ik dat er bij Victor nog licht brandde door een spleet tussen de luiken. Ik heb aangeklopt en ik heb hem om hulp gevraagd.

We hebben Laura uit de auto getild en haar naar binnen gebracht en op de sofa gezet. Ze deed haar ogen even open en bedankte ons.

‘I am so tired,’ zei ze.

Victor leek haar niet te kennen. Hij stelde ook geen vragen. Ik liep met hem mee naar buiten en verzette de auto naar de dorpsparking achter de kerk. Toen ik terugkwam zag ik dat de voordeur van Pujol op een kier stond en dat er licht in de gang brandde. Ik hoorde Victor iets zeggen tegen mijnheer Pujol, maar ik keek niet om, ik haastte me naar binnen.

Laura zat op de sofa met een kussen in haar armen. Ze leek moeite te doen om haar ogen open te houden.

‘Wil je iets drinken?’ vroeg ik, ‘een glas water?’

‘A beer, please,’ zei ze.

‘Sorry, ik heb geen bier. Een glas wijn? Ik heb een fles rosé koud staan. Hij is heel lekker en je krijgt er geen hoofdpijn van.’

‘Okay…’

Ik schonk voor haar en voor mij een glas in. Ik zocht koortsachtig naar gespreksstof, maar ik zag dat het weinig zin had.

Toen vroeg ze waar de bathroom was. Ik wees naar de deur naast de slaapkamer. Ze zette haar halfvolle glas neer en trok zichzelf op aan de armleuning van de sofa. Terwijl ze in de badkamer was ging ik nog wat bijschenken in de keuken, ik had grote dorst.

Toen ik terugkwam stond de deur van de badkamer open. Ik ging kijken waar ze bleef. Ze lag in mijn bed. Haar kleren, een broek en een hemd, lagen op de grond. Geen slipje. Ik veronderstelde dat ze dat nog aan had. Het laken bedekte de helft van de tattoo op haar borst. Het zeilschip ging op en neer. Ze snurkte zachtjes.’

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s