35. Laura

Ik heb twee flinke koppen koffie gezet en ik hoop dat Kiki intussen wakker is. Ik wil naast haar in bed gaan zitten en het gesprek van gisteravond voortzetten. Met het dekbed tot aan haar oren opgetrokken en het licht uit werd ze toen opeens wat spraakzamer.

Het was gekomen door dat spijbelen. De eerste weken kon Sophie niet mee gaan betogen want ze had examens. Daarom was ze de hele tijd met Lena, Bart en Lucas opgetrokken. Lena en Bart kende ze al lang, ze hebben bijna hun hele schoolleven bij elkaar in de klas gezeten, maar Lucas is pas dit jaar in hun klas gekomen.

Op de derde spijbeldag waren ze Lena en Bart kwijtgeraakt. Na de manifestatie was Kiki met Lucas in Brussel blijven hangen. Hij had haar meegetroond naar de stripmuren rond de Kolenmarkt en toen waren ze daar iets gaan drinken. Op de late trein naar Antwerpen hadden ze voor het eerst gezoend.

Eerst had ze niets aan Sophie gezegd, maar Sophie vond dat ze zich raar gedroeg en had het uiteindelijk toch uit haar gekregen. Sophie was erg kwaad geworden en had Kiki doen beloven dat het niet meer zou gebeuren.

Maar Kiki ziet Lucas alle schooldagen in de klas en sindsdien is ze nog twee keer bij hem thuis geweest toen zijn vader en zijn broer er niet waren.

Ik wil niet vragen wat ze daar uitgespookt hebben, maar de onrust nestelt zich ergens in mijn maagstreek. Ik hoop maar dat ze geen domme dingen heeft gedaan, of dat ze tenminste voorzichtig is geweest. Dat ze niet net als ik en Barbara… Ja, Barbara, mijn nuchtere, verstandige Barbara ook…

‘Weet je wat het ergste is?’ vraagt Kiki. Ik schud mijn hoofd en houd mijn adem in.

‘Sophie zegt dat ik een verraadster ben. Ze zegt dat ik niet alleen haar heb verraden, maar dat ik ons heb verraden. Wij, meisjes die van meisjes houden. En dat voelt ook zo. Ik weet niet meer wat ik ben.’

‘Wàt je bent?’

‘Ik ben altijd met meisjes geweest, maar ik vind Lucas echt leuk.’

‘Wàt ben je dan?’

‘Weet niet… Misschien ben ik bi.’

‘Maakt het dan wat uit?’ Ik vind mezelf heel wijs klinken maar eigenlijk ben ik alleen maar hardop aan het denken.

Kiki schokschoudert.

‘Misschien niet… maar voor Sophie wel en ik wil haar niet verliezen, maar ik wil niet met Lucas breken. Nog niet. Pfff… Ik weet het allemaal niet meer…’

‘Ik weet het ook niet,’ zeg ik, ‘niet voor jou en niet voor mezelf…. Want is het niet eerder wie we zijn in plaats van wat we zijn?’

Het blijft even stil.

‘Hoe bedoel je? Wat bedoel je met voor jezelf? Bedoel je soms dat je met LP…? Nee toch?’

‘Nee, natuurlijk niet met LP, niet wat je denkt. Ik had wel een zwak voor haar maar niet op die manier.’

‘Hoe dan?’

‘Wel, ik zal eerst verder vertellen. Nadat ze Night Like This had gezongen, trok ze me naar de zijkant van het podium.

‘Wait for me,’ zei ze.

Iemand gaf me een kruk en daar zonk ik dankbaar op neer. Er stonden nog een paar mensen in de coulissen. Ik denk zelfs dat haar vriendin daar ook was, maar toen de intro van Lost For You werd ingezet, liep ze weg. Het publiek gilde en applaudisseerde.

Laura begon te zingen en het klonk zoals ik had verwacht dat het zou klinken, als een must, als dat ene waar de massa een uur op gewacht had. Ze gaf het weg en ze keerde de microfoon naar het publiek, het geschreeuw was oorverdovend. Ik hield mijn handen voor mijn oren.

Het applaus en het gefluit en gegil hielden lang aan, maar er was geen tijd voor een bisnummer. Het podium moest ontruimd worden en klaargezet worden voor Sting. Laura zwaaide een laatste keer naar haar fans en liep toen naar een man in de coulissen. Ik zag hen discussiëren. Daarna kwam ze naar mij.

‘Waar woon je?’ vroeg ze.

‘In Antwerp, euh Belgium,’ stotterde ik.

‘Ben je met vakantie?’ Ik knikte.

‘Ver van hier?’

‘Anderhalf uur rijden.’

‘Wil je me meenemen? Ik moet hier even weg.’

Voor ik de tijd had om te antwoorden, liep ze terug naar de man. Ik veronderstelde dat hij de tourmanager was.

‘Tell her she’s my aunt,’ hoorde ik haar zeggen.

Toen kwam ze terug naar mij.

‘Waar staat je auto?’

‘Op de parking.’

‘Okay, Rudy brengt ons weg.’

Rudy bracht Laura en mij met een festivalauto naar de parking.

‘Don’t worry,’ zei ze. ‘I’ll be back before noon.’

‘Twelve o’clock!’ zei Rudy.

‘Absolutely!’ zei ze. En dan tot mij: ‘Give him your phone number.’

Dat deed ik, en even later, om 22.30 u zat ik met Laura in mijn auto en reden we de donkere parking af. In de verte hoorde we iets dat Birdy moest zijn. Sting zou pas om middernacht op het podium komen.

 

 

 

Een gedachte over “35. Laura”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s