32. Kiki

Uiteindelijk ben ik niet naar Paulilles doorgereden. Er stak een wind op en ik had plots zin om terug naar Trescases te rijden. Ik bedacht dat ik er misschien over een paar dagen met Kiki heen kon gaan. Wat zeelucht zal haar goed doen.

Barbara maakt zich zorgen over Kiki. Ze vindt dat ze nu wel genoeg gespijbeld heeft, maar Kiki is niet af te brengen van haar voornemen om vandaag opnieuw mee te doen.

‘Ik weet niet wat ze heeft, ze is zo nerveus, ik vraag me af of het allemaal wel menens is, dat spijbelen en betogen. Tegen een vliegtuigticket naar Perpignan had ze anders geen bezwaar,’ zegt ze op schampere toon.

‘Ja, dat heb ìk natuurlijk voor haar gekocht, maar met de trein zou ze een hele dag onderweg zijn geweest en het is een pak duurder,’ zeg ik, met toch iets van schuldgevoel. Ik zwijg maar over de autorit van Antwerpen naar Trescases en terug, helemaal in mijn eentje, ook al niet zo klimaatvriendelijk.

‘Ik mag haar trouwens opnieuw Kiki noemen. Ze zegt dat ze zich enkel aan nieuwe mensen voorstelt als Chris. Maar ik denk dat ze ook dat niet gaat volhouden.’

‘Dat was ik al helemaal vergeten. Ik blijf haar toch ook gewoon Kiki noemen,’ zeg ik. Barbara humt tevreden, blijkbaar voelt ze zich voor een keer gesteund door mij.

‘En Sophie?’ vraag ik.

‘Sophie heb ik al een hele tijd niet meer gehoord of gezien. Ik vraag me af of ze ruzie hebben. Misschien kom jij meer te weten? Ik krijg er niets uit.’

‘Hm, ik zie wel,’ zeg ik, al moet ik toegeven dat ik ook wel nieuwsgierig ben.

Ik kijk er erg naar uit om met Kiki samen te zijn. Ik krijg zowaar weer zin in koken. Marie-Claire bracht me vandaag een paar kropjes jonge sla uit haar tuin. Ze toonde me ook een plek achteraan in de tuin van het vakantiehuis waar wilde uitjes groeien. Er staan ook overal al maartse viooltjes. Ik heb er een paar in de sla gedaan. Dat zal Kiki vast ook leuk vinden.

En als we samen naar Paullilles rijden zal ik met haar ook even langs het kasteel Valmy gaan. Ik heb Barbara en Kiki alles verteld over het festival, maar niet over het stuk karton met Cinderella erop dat ik meegenomen had. Ook niet dat ik op voorhand halve nachten naar clips en filmpjes met LP had gekeken. Maar wel dat ik Laura die nacht meegenomen heb naar Trescases. Kiki vond dat keistraf en vertelde dat door aan iedereen die het wilde horen. Barbara vond het een vreemd verhaal.

Zonder dat stuk karton was er waarschijnlijk helemaal niets gebeurd. Dan had ik gewoon in de massa gestaan. Dan zou ik een optreden gezien hebben dat ik al ettellijke keren op Youtube had gezien op podia in Polen, Italië, België en Frankrijk. Dezelfde reeks liedjes, eindigend met Lost On You, handjes schudden met de fans op de eerste rij… Maar mijn karton met Cinderella moet van ver leesbaar geweest zijn, want ik zag haar tijdens het zingen verschillende keren in mijn richting kijken. Dat dacht ik toch.

 

 

2 gedachten over “32. Kiki”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s