31. Les Déferlantes

e3ec7417ddbd922d5d7c3e8632eba280

Hoe een landschap er in de winter helemaal anders uit kan zien. Onderweg naar Paulilles ben ik gestopt bij het Chateau Valmy, een negentiende-eeuws kasteel te midden van de wijngaarden. Het gebouw is goed onderhouden, er is een mooie tuin aangelegd. Je kunt er tafelen en overnachten, de prijzen zijn exuberant. Laura had in dit chique oord kunnen blijven slapen, maar in plaats daarvan bracht ze de nacht van 9 juli 2017 door in Trescases.

Niets aan dit kasteel en aan de omgeving verraadt dat het domein een keer per jaar een dramatische gedaantewisseling ondergaat. Elk jaar in juli heeft hier een festival plaats. Gedurende vier dagen lopen hier tienduizend mensen per dag over het terrein. Ze worden vakkundig begeleid naar de glooiende weiden waar het allemaal te doen is. De tuin en de wijngaarden lijken niet te lijden onder de zomerse invasie van festivalgangers.

Nu is het hier stil. Het restaurant lijkt gesloten. De februarizon doet het wit geschilderde kasteel alle eer aan, het baadt in het zachte licht. Het ruikt hier naar de zee.

Het was nog licht toen ik die avond van 9 juli 2017 in Argelès-sur-Mer aankwam. Ik was vroeg vertrokken want het was anderhalf uur rijden vanuit Trescases en Louise had me uitgelegd dat ik een parkeerplaats moest zoeken op de speciaal daarvoor bestemde weiden rond het domein en dat ik vandaar de shuttle naar het kasteel moest nemen. Het verliep helemaal zoals ze het uitgelegd had. Ik voelde me een groot meisje dat met kloppend hart in haar eentje op avontuur ging.

In mijn rugzak had ik een dekentje om op te zitten, een regenjas, een pak koekjes, een appel, een flesje water en het karton met Cinderella erop. Mijn telefoon, mijn toegangsticket, mijn pas en wat geld had ik in een heuptasje.

Het was nog vroeg, maar de rij was al lang. Rugzakken en tassen werden uitgebreid gecontroleerd. We zagen geblindeerde auto’s het terrein oprijden. De hoofden van de mensen die aanschoven draaiden in dezelfde richting. Maakten we kans om een glimp van Sting, LP of Birdy te zien?

Op het terrein zocht ik eerst een foodtruck want hoe zenuwachtig ik ook was, eten gaat er bij mij altijd in. Zeker als er originele hapjes te krijgen zijn. Maar dat viel tegen. Ik had geen zin in Franse frieten (zonder mayonaise, zonder pickles) en ik bestelde dan maar een glas rosé.

Daar stond ik dan, met een plastic beker lauwe rosé in mijn hand, te staren naar de toestromende massa. De kans dat er iemand tussen zou lopen die ik kende was erg klein. Louise en haar vriend zouden wat later komen, maar we hadden niets afgesproken.

Boven de hoofden van de festivalgangers zag ik de verlichte ramen in het kasteel en ik stelde me Laura voor, hoe ze daarbinnen haar stemoefeningen deed of misschien een interview weggaf. Ik voelde aan het stuk karton in mijn rugzak. Het was tijd om een plaats te zoeken, niet te dicht bij het podium, maar ook niet te ver achteraan. Ergens waar ik ongeveer op gelijke hoogte met het podium kon staan. Ergens waar ik alles goed kon zien, en zelf gezien kon worden.

fullsizeoutput_17

(meer foto’s: touslesfestivals)

Een gedachte over “31. Les Déferlantes”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s