30. Nicolas

Nicolas heeft gebeld en ik heb er de hele nacht wakker van gelegen. Ik herkende zijn stem maar hij praatte traag en af en toe waren er lange pauzes in zijn verhaal.

De ochtend van de dag dat we afgesproken hadden heeft hij een beroerte gehad. Zijn vriend heeft hem pas ’s avonds gevonden. Hij heeft een paar weken in het ziekenhuis gelegen en daarna heeft hij een half jaar in een revalidatiecentrum doorgebracht.

‘En hoe gaat het nu?’ vroeg ik, nog niet helemaal bekomen van de schok.

‘Het gaat wel,’ zei hij, ‘Ik ben min of meer gewend geraakt aan de situatie. Alles gaat trager. Ik ben snel moe. Ik kan korte wandelingen doen, maar ik durf nog altijd niet alleen het huis uit te gaan. Dat is misschien wel het meest vervelende, de angst dat het opnieuw kan gebeuren.’

‘Is er iemand die voor je zorgt?’ vroeg ik.

‘Mijn vriend is bij me ingetrokken. Dat was nooit het plan geweest, en hij heeft heel lang moeten aandringen, maar nu ben ik wel blij dat hij er is. Ik voel me veiliger als hij thuis is.’

Ik durfde niet te vragen hoe het zat met die vriendschap. Zo vertrouwelijk waren we nu ook weer niet. We spraken af om contact te houden, maar noch hij noch ik deden een concreet voorstel. Ik zou hem misschien kunnen gaan bezoeken als ik terug naar België rijd.

Wat hij vertelde heeft me erg aangegrepen. In de eerste plaats om hem. Ik probeer me hem voor te stellen met minder kracht en energie dan twintig maanden geleden, toen we samen over de hoogvlaktes van Trescases wandelden. Op de smalle paadjes vond ik het prettig om naar zijn rechte rug en gespierde schouders te kijken. Het moet verschrikkelijk zijn om je lichaam te voelen verzwakken, om afhankelijk te zijn en daarbij ook nog ongerust. Maar de schok slaat ook op mij. Het zou mij ook kunnen overkomen. Het kan iedereen overkomen en hoe ouder je wordt, hoe meer kans dat het kan gebeuren.

De hele nacht doorliep ik onheilsscenario’s. Stel je voor dat ik bij Barbara zou moeten gaan wonen. Of zij bij mij. Ik moet er niet aan denken. Ik neem me weer eens voor om gezonder te gaan leven. Nog meer beweging, nog gezonder eten en vooral matigen met wijn. Zal ik de Tournée Minerale-maand dan toch maar uitdoen? Zo gauw ik thuis ben, vraag ik een check-up aan de huisarts.

Maar nu ben ik nog hier. Laat ik morgen maar eens een dagje naar de kust gaan, dat zal me afleiden. Ik zou nog wel eens naar Paulilles willen gaan. Het strandje waar Louise en ik op adem gingen komen nadat we Laura hadden teruggebracht naar haar crew.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s