29. Laura

Gisteravond heb ik een glas twee glazen wijn gedronken. Misschien waren het er drie. Gelukkig heb ik geen hoofdpijn, maar ik voel me wel wat duf. Barbara zal grommen, maar ik vind dat ik mijn Tournée Minérale dit jaar goed heb gedaan. Twintig dagen dat is al dubbel zolang als vorig jaar. In 2020 hou ik het vast de hele maand februari vol. En ik ben gemotiveerd om wat te matigen. Doel bereikt, dus.

Ik heb een fles Chateau Mossé geopend nadat ik een mailtje naar Nicolas heb verstuurd. Er kwam niet meteen antwoord en vanmorgen zat er nog niets in mijn mailbox. Ik ben erop voorbereid dat er niets meer komt, maar ik heb het dan tenminste geprobeerd. Ik ben nu veel rustiger dan in 2017, toen Nicolas van de radar verdween.

Ik herinner me dat ik daarna toch wel van slag was. Ik had anderhalf uur in de auto zitten wachten op de parking waar we afgesproken hadden en er ging van alles door me heen. Er was vast een simpele verklaring, er moest iets in de weg gekomen zijn, hij had autopech, of misschien een lichte aanrijding gehad. Maar dan had hij me toch kunnen bellen? Of was het een ernstig auto-ongeluk? Was hij zwaargewond? Of dood?

Of had hij gewoon geen zin meer om me op sleeptouw te nemen? Was ik te traag geweest? Had ik hem gehinderd bij zijn werk? Had ik te veel gepraat? Vond hij me onaantrekkelijk?

Ik wilde niet aan Roel, die me de rug had toegekeerd, denken. Als dat beeld me voor de ogen kwam probeerde ik het weg te duwen. Maar het gevoel afgewezen te zijn kreeg ik niet weg. Dat gevoel was iets heel oud. Het ging terug naar mijn kindertijd, naar een jongetje in onze straat dat, toen ik bij hem aanbelde om te vragen of hij kwam spelen, me vertelde dat hij van zijn ouders niet meer met mij mocht spelen. Misschien was het nog ouder dan dat. Maar ik wilde geen moeite doen om me die dingen te herinneren. Het herhaalde zich daarna wel een paar keer: op de lagere school, in de hogere klassen, met mijn eerste vriendjes. Maar krijgt niet iedereen wel eens een neen te horen als je een ja verwacht? Dat is toch het leven? Waarom tilde ik daar zo zwaar aan?

Ik besloot toen om die neerwaartse spiraal van negatieve gedachten niet te volgen en te focussen op de ukelele. Dat hielp. Ik kon algauw vier akkoorden spelen en daarmee kon ik Let It Be en Hallelujah spelen en dat leidde me af. Nog meer afleiding vond ik op Youtube waar ik verder op zoek ging naar alles over LP. Ze was op tournee in Europa en overal waar ze optrad gingen haar fans uit de bol. In de interviews die ze gaf voor Italiaanse, Poolse en Franse zenders vertelde ze hoe blij en dankbaar ze was dat ze met Lost On You doorgebroken was, nadat ze jarenlang onbekend en onbemind was gebleven. Het ging meestal ook over de ‘story’ van deze hit, haar breuk met de mooie Tamzin, met wie ze een jarenlange relatie had gehad. Ze had inmiddels een nieuwe vriendin, die af en toe mee op het podium mocht komen, maar voor het gemak negeerde ik dat meisje. Laura was voor mij.

Als ik aan die warme dagen en de koelere nachten van juli 2017 terugdenk, moet ik toegeven dat het wat overdreven was. Ik was lichtjes de pedalen kwijt, ik zou het een mini-psychose durven noemen. Net zoals verliefdheid dat volgens mij is. Rond mijn zestiende was ik verliefd op een bebaarde student die een paar straten verder woonde dan het huis waar ik met mijn moeder woonde en ik herinner me dat ik soms vier of vijf keer per dag langs zijn huis fietste. Later, toen ik al getrouwd was, ben ik ook even verliefd geweest op onze huisdokter, maar die verliefdheid speelde zich enkel in mijn hoofd af, ik deed niets om zijn aandacht te trekken. Ik ken het gevoel maar al te goed, de verliefdheid die je een beetje gek maakt.

Toch was mijn fascinatie voor LP geen verliefdheid, maar een uit zijn voegen gegroeide fascinatie. Laura was een soort poppetje op het scherm waar ik graag naar keek. Ik keek er ook naar uit om haar in het echt te zien, maar tegelijk waren mijn verwachtingen getemperd door de beelden die ik zag van haar Europese optredens. Ik merkte de routine in haar performance, hoe ze meestal dezelfde liedjes bracht en dan eindigde met Lost On You, meegebruld door het publiek.

En ik vond mezelf daar wat boven staan. Ik wist al zoveel over haar en ik kende haar oudere nummers, ik had muziek gevonden van haar beginperiode die ik een pak interessanter vond dan haar recente nummers. Zo vond ik Good With You/Cling To Me, een nummer van tien jaar geleden waarvan ik nog steeds vind dat het verdiende om een hit te worden. Ik kijk er nog graag naar, Laura ziet er er jonger en onschuldiger uit. Ik krijg er als het ware moederlijke gevoelens bij.

Een ander nummer waarvan ik dacht dat het te goed verstopt was in de Youtube bibliotheek, was Cinderella. Het is een ‘hidden bonus track’ op een album van Cracker, opgenomen in 1998.

En toen kwam ik op het idee om het woord Cinderella op een stuk karton te schilderen en dat mee te nemen naar het festival. Noem het een vlaag van waanzin, dat was het misschien wel. Ik wilde haar een sein geven. Ik wilde haar laten weten dat ik er was en dat ik haar kende.

 

 

 

4 gedachten over “29. Laura”

  1. Mooi… maar god mag weten wanneer ik tijd zal vinden om op al die linken in te gaan 😉
    (ik wilde liken maar dat lukte niet; hij zegt dat ik niet besta als ure 😦

    Like

Laat een reactie achter op marleen610 Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s