27. Ukelele

Ik heb wat moeten aandringen bij Barbara, maar uiteindelijk ging ze toch akkoord. Kiki komt op twee maart aan in Perpignan. Ik heb moeten beloven dat ik er zal op toezien dat ze in die week ook wat studeert.

Kiki had al een paar keer gevraagd of ze mocht komen en na wat heen en weer bellen en e-mailen met Barbara heb ik een vliegticket gekocht. Dat strookt niet helemaal met haar en mijn bezorgdheid om het klimaat, maar nood breekt wet. Het is duidelijk dat Kiki aan vakantie toe is en ik vind het een prettige gedachte dat ze mij misschien wel een beetje nodig heeft. Ze ziet er de laatste tijd erg bedrukt uit. Barbara denkt dat het niet meer zo goed gaat tussen Kiki en Sophie, maar Kiki zegt dat er niks aan de hand is.

De ukelele heb ik een plaatsje op de sofa gegeven. Hij moet in het zicht blijven staan want ik wil wat oefenen tegen dat Kiki hier is. Misschien kan ik vandaag wat in de zon op het terras oefenen, het weer wordt beter.

De gedachte dat Kiki naar hier komt beurt me helemaal op. Ik maak een lijstje van wat we samen kunnen doen: een dag naar Perpignan, een dagje naar de kust, een dagje over de grens naar Figueras of Girona, samen wandelen, samen koken…

Ach ja, dat kookboek. Ik vrees dat ik Hanne, mijn ex-collega die zo graag wilde dat ik een kookboek schreef zal moeten teleurstellen. Ik heb geen inspiratie, en Barbara en Kiki hebben nog geen enkel recept getest. Misschien moet ik het idee maar afvoeren. Maar wat moet ik dan met de rest van mijn leven? Ik kan toch niet gewoon niets meer doen?

Misschien wil ik iets met muziek doen. Laat ik maar herbeginnen met de ukelele. Vorig jaar, nadat Louise me de ukelele had gebracht, kwam ze een paar dagen later ook het boek brengen. Ik was al begonnen met oefenen aan de hand van tutorials op youtube, maar ik kon alleen overweg met de lesjes voor kinderen, de lessen voor volwassenen vond ik te moeilijk. Ik vond zelfs een filmpje waar Laura een lesje geeft. Als je ernaar kijkt ziet het er helemaal niet moeilijk uit, maar het wisselen van akkoorden lukte me niet.

Dus bestelde ik een boek bij dezelfde Duitse muziekwinkel en Louise bracht het. Daarna kwam ze nog een paar keer langs, even snel groeten, en een keer of twee had ze tijd voor een half kopje koffie. Toen ze hier eergisteren was, leek het even of we terug in de tijd waren. We praatten net zoals toen, in die week voor het festival, begin juli 2017. Het lijkt wel of Louise alles vergeten is. Ik zou bijna aan mezelf gaan twijfelen.

Ik heb een sterk vermoeden dat Barbara niet alles gelooft wat ik haar verteld heb over wat er toen gebeurd is. Enerzijds kwetst me dat, anderzijds denk ik dat het komt omdat ik haar niet alles verteld heb. Mijn verhaal hield steek, er was geen enkele reden waarom ze mij niet zou geloven, maar ze moet gevoeld hebben dat ik iets verzweeg. En ze dacht misschien dat het met Nicolas te maken had. Waarom begint ze anders elke keer weer over Nicolas?

 

 

 

 

3 gedachten over “27. Ukelele”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s