26. Louise

Gisteren kwam Louise opnieuw aankloppen en deze keer deed ik open.

‘Het ruikt hier naar koffie,’ zei ze.

Ze keek op haar horloge.

‘Ik heb tien minuutjes.’

‘Waarom ben je zo geïnteresseerd in die gitane?’ vraagt ze.

‘Ik weet niet,’ zeg ik eerlijk, ‘ik vond haar anders, niet Catalaans, niet Spaans, niet Frans … en ik vroeg me af waar ze vandaan kwam. Nu weet ik het.’

Ze haalt haar schouders op.

‘Ik heb gelezen dat de Roma hier Catalaans spreken,’ zeg ik,  ‘spreek jij Catalaans?’

Ze schudt haar hoofd.

‘Ik versta het, maar ik spreek het niet.’

‘Het zijn dus de Roma die de Catalaanse taal conserveren.’

‘Zou kunnen,’ zegt ze. Het lijkt haar niet echt bezig te houden.

Ze legt me nog uit in welke buurt van Paillac de Romafamilies wonen, maar ze vindt dat ik er beter wegblijf.

‘Ze zijn erg op zichzelf en ze houden niet van pottenkijkers.’

Ik vraag me af of dat wel klopt, maar ik weet niet of ik dat wil uittesten.

Ze kijkt rond in de woonkamer van het vakantiehuis.

‘Heb je je petite guitare niet meegebracht?’

‘Jawel, zeg ik, maar ik heb hem nog niet eens uit de hoes gehaald sinds ik hier ben.’

Als ze weg is haal ik de ukelele uit de slaapkamer. Hij voelt koud aan. Ik ga over de snaren. Eerst stemmen.

 

In de zomer van 2017 bracht Louise me de ukelele die ik besteld had in een Duitse muziekwinkel. Hoe gemakkelijk toch tegenwoordig: ik kocht met mijn Belgische visakaart een Californische ukelele bij een Duitse verdeler, die de ukelele stevig verpakte en naar mijn vakantie-adres in Frankrijk stuurde.

Louise kwam hem toen afleveren en bleef erbij staan tot ik hem uitgepakt had.

‘Een speelgoedgitaar!’ zei ze. ‘Voor wie is die?’

‘Het is een ukelele,’ zei ik. Ik streelde over de snaren, het klonk vals. Ik moest nog alles leren, te beginnen met stemmen.

Ik toonde haar op mijn laptop een filmpje met LP waarin ze ukelele speelt.

Daarna toonde ik haar Lost On You. Ze kende het liedje.

‘Ze komt naar Les Déferlantes,’ zei ze.

‘Weet ik,’ zei ik. ‘Ga jij daar ook naartoe?’

‘Ja,’ zei ze, ‘mijn vriend wil Sting zien.’

‘Dan zien we elkaar daar misschien,’ zei ik.

‘Misschien,’ zei ze, want er is altijd heel veel volk. Te veel voor zo’n klein festivalterrein.’

Het terrein ligt bij een kasteel tussen de wijngaarden. Ze legde me uit hoe ik er naartoe moest rijden en waar ik best kon parkeren. Ik begon al zenuwachtig te worden. Het was eind juni 2017, het festival was over een dag of tien.

Nicolas was tot mijn grote teleurstelling niet op de afspraak gekomen. Ik kon hem niet bereiken en hij reageerde niet op mijn e-mails en mijn ingesproken berichten. LP en de ukelele zouden me afleiden van mijn frustratie.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s