22. Gina

‘All I ever wanted was you’ is de regel uit Lost On You die het vaakst in mijn hoofd opduikt. Mijn brein heeft de neiging om zich vast te bijten in betekenisloze deuntjes. Ik heb tijd nu, veel tijd, en ik kan me de luxe permitteren om de bochten in mijn hoofd te onderzoeken en met mijn brein in gesprek te gaan.

Waarom deze flauwe zin? Wie had ik dan zo graag gewild? Iemand die me gelukkig zou maken? Ben ik dan niet gelukkig? Ben ik ongelukkig? Nee, toch niet. Ik ben gewoon op een lastige plek in mijn leven. Het is het ontslag bij de uitgeverij dat ik moeilijk verteer. Ze willen me daar niet meer. Net zoals Jan liever bij Eva wil wonen, en zoals Roel zijn rug naar me keerde en Nicolas plots niets meer van zich liet horen. Laura stuurde nooit een bedankje. En Gina wilde niet met me praten, wilde me niet eens aankijken.

Gina laat me niet los en ik overweeg om inlichtingen over haar te vragen aan de visverkoopster van dienst. Ik oefen alvast een paar zinnen in het Frans. Waar is die mevrouw die hier vroeger werkte? Kent u haar? Werkt ze hier niet meer? De kans dat haar opvolgster mij iets kan vertellen is erg klein. Het is al meer dan anderhalf jaar geleden dat ik Gina hier gezien heb en ik besef dat het waarschijnlijk vreemd zal overkomen als ik dit soort vragen ga stellen.

Bij de ingang van de Super-U bots ik bijna op Louise, de factrice van Trescases.

‘Chris!’ zegt ze, ‘Ik dacht al dat je in Trescases was!’

Ze wendt zich tot de oudere vrouw naast haar.

‘Dat is de Belgische vrouw die in Trescases op vakantie komt.’

De vrouw knikt.

‘Mijn moeder,’ zegt Louise.

Ik geef haar moeder een hand. Louise geeft me plots twee kussen.

‘Hoe lang blijf je?’ vraagt ze.

‘Nog een paar weken,’ zeg ik. ‘Mijn kleindochter komt begin maart voor een paar dagen en daarna ga ik waarschijnlijk terug.’

‘Dan zien we elkaar nog wel eens,’ zegt ze en ze duwt haar winkelkar in de richting van de parking.

‘Wacht even,’ zeg ik. Ik bedenk plots dat Louise postbode is en veel weet over de mensen hier.

‘Vorige keer, toen ik in de zomer in Trescases op vakantie was, kocht ik hier vaak vis. Er was toen een andere mevrouw die bediende. Ze had erg kort haar.’ Het is wat pover als beschrijving, maar misschien weet ze over wie ik het heb?

Louise kijkt naar haar moeder en die knikt.

‘La gitane,’ zegt ze.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s