21. Roel

Louise komt nog steeds elke dag om halftien de post brengen. Ook op zaterdag. Ik hoor het portier van haar auto dichtslaan. Na die ene keer is ze niet meer komen aankloppen. Vroeg of laat zal ik toch een keertje de deur moeten opendoen en haar groeten.

Maar vandaag ben ik niet in de stemming. Barbara vroeg gisteravond of ik Nicolas nog terug zou zien. Waar bemoeit ze zich mee? Soms kan ze zo dwingend zijn. Ze moet ook altijd iets laten vallen over Tournée Minérale. Haar vriend Ferre doet ook mee en wie nog allemaal. En ze voelt zich zo veel beter na een week alcoholvrij leven, ook al drinkt ze normaal al niet veel, hoogstens een glas of twee bij het eten. Ik houd mijn lippen stijf op elkaar als ze zo bezig is. Van mij mag ze raden of ik nog meedoe of niet.

Ik doe nog steeds mee, maar het gaat niet vanzelf. Vooral rond zes uur ‘s avonds als ik begin te koken, krijg ik het moeilijk. En zeker als ik aan het piekeren ben. Ik zou Nicolas graag terugzien, maar ik ben bang dat ik me opdring als ik bel of een e-mail stuur. Ik zou willen weten waarom hij wegbleef, waarom er geen antwoord meer kwam op mijn e-mails, waarom hij de telefoon niet opnam of niet terugbelde nadat ik een boodschap had ingesproken. Wat was er met hem? Was hij plots ziek geworden? Had hij een ongeluk gehad?

Of lag het aan mij? Het lijkt wel of niemand mij in zijn leven wil. Jan en ik mogen dan nog steeds bevriend zijn, hij heeft wel voor Eva gekozen. En ik heb dat laten gebeuren. Zou het anders geweest zijn als ik me verzet had? Als ik voor ons huwelijk gevochten had? Ik denk het niet. Er ontbrak iets tussen ons. We waren te veel vrienden en te weinig minnaars. We waren de bevriende ouders van Barbara. En dat ging lang goed. Zelfs toen hij vijftien jaar geleden verliefd werd op Eva. We deelden het huis en het ouderschap, en de rest deelden we met anderen. Hij met Eva, en ik met vrienden en vriendinnen. Van de vrienden uit die tijd zijn er niet veel gebleven. Iedereen leek wel een beetje op zoek te zijn toen. We vielen in elkaars armen en belanden in elkaars bed, en vervolgens was het gedaan met de vriendschap. Want er bleek dan weer iets niet te kloppen of er was een andere vrouw in de buurt. Ik dacht dat ik me amuseerde. Ik speelde de ruimdenkende vrouw, die niet vies was van een avontuurtje, maar diep in mijn hart wilde ik me opnieuw binden. Ik hoopte iemand te vinden waarmee ik een duurzame band kon hebben, iemand met wie het fijn vrijen was, met wie ik ook goed kon praten. Na Roel gaf ik het op.

Roel was een vriend van een vriend. Ze speelden samen in een bandje en ik vond hem aantrekkelijk. Hij treurde omdat zijn vriendin het had uitgemaakt. Ik luisterde naar hem en naar de sms-jes die hij van haar kreeg en mij voorlas. Hij was tien jaar jonger dan ik, en dat moest toch kunnen? We zagen elkaar een paar keer bij Bert, onze gemeenschappelijke vriend, met wie ik ook even gedacht had dat het wat had kunnen worden, maar nee dus. Op een avond belde Roel bij me aan. Jan was bij Eva, Barbara was al lang het huis uit. Ik was lasagne aan het koken en ik nodigde Roel uit om mee te eten. We dronken een fles wijn leeg en daarna een borrel. Hij maakte geen aanstalten om weg te gaan en dus stelde ik voor om samen tv te kijken.

Ik kan me de titel van de film niet meer herinneren, ik weet alleen dat het een romantisch drama met Brad Pitt was, waar ik in normale omstandigeheden misschien van genoten zou hebben. Maar we hadden al wat op en we waren lacherig en Roel vond iedereen en alles wat er gebeurde belachelijk en ik giechelde mee. Toen de film gedaan en de fles jonge jenever leeg was, gingen we naar mijn slaapkamer en ik liet Roel begaan. Hij duwde me in een houding die ik niet fijn vond en ik dacht nog, ach, het is de drank, volgende keer beter. Maar er kwam geen volgende keer.

Het was erger dan dat. Een week later zag ik hem in een drukke winkelstraat. Hij stond met een paar maten op de stoep te praten. Ik liep in zijn richting, maar hij draaide zich om. Hij ging op in het gesprek. Dat leek zo.

Het heeft een paar weken geduurd. Jan vroeg voortdurend wat er aan de hand was, maar ik kon het hem niet vertellen. Ik ging niet meer naar buiten. Ik voelde mij gekwetst, onzeker, en diep verdrietig. Niet om Roel, maar om de uitzichtloosheid. Er was niemand voor mij bestemd, dacht ik. En ik nam op een langzame en pijnlijke manier afscheid van de wens om iemand te vinden met wie ik de rest van mijn leven kon delen. Constant Craving van k.d. lang was toen vaak op de radio. Ik zong het mee en het speelde de hele tijd in mijn hoofd tot ik het niet meer kon uitstaan en ik besloot dat het maar gedaan moest zijn met verlangen. Ik wikkelde een dik verband rond mijn hart. Niemand mocht er nog aankomen.

 

Een gedachte over “21. Roel”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s