20. Nicolas

20190207_143630Ik viel op Nicolas, maar gelukkig hebben we ons geen pijn gedaan.

Ik viel op hem, daar was ik me onmiddellijk van bewust. Waarschijnlijk omdat het zo lang geleden was dat ik nog eens een man had ontmoet die me aantrok. Hij stapte in de auto en we begonnen te praten en ik voelde intuïtief aan dat ik hem niet wilde laten gaan. Dat gevoel was sterk en duidelijk, maar als ik eraan terugdenk, weet ik niet waarop het gestoeld was. We hadden nog maar een paar woorden met elkaar gewisseld, ik wist nog bijna niets over hem. Maar ik vond het prettig dat hij naast mij in de auto zat. Hij had een neutrale, ernstige uitdrukking op zijn gezicht en de toon waarop hij praatte klonk serieus. Hij praatte heel mooi Frans en ook dat charmeerde me.
Mijn vraag om met hem mee te mogen gaan de volgende dag was gemeend en blijkbaar overtuigend genoeg.

We klommen vanuit Trescases ongeveer 300 meter hoger langs een steile droge helling. De kruiden stonden volop in bloei. Nicolas toonde me verschillende tijmplanten en liet mij eraan ruiken om het verschil tussen de soorten te leren: kleine tijm, echte tijm en citroentijm en een soort pepertijm waarover hij opgetogen was, omdat hij dacht dat die alleen maar in Valencia voorkwam. Ik vond het prettig om zijn blijdschap te zien.

Het klimmen was goed gegaan. Ik had het hijgen redelijk onder controle, maar ik denk dat hij van zijn kant ook moeite deed om niet te snel te gaan. Hij nam foto’s en noteerde zijn bevindingen. De situatie was niet slecht, zei hij, maar het kon beter. Hij vertelde over de branden die de afgelopen jaren hier in de streek grote schade hadden aangericht.

‘In 2012 is er een enorme brand bij de Spaanse grens geweest. 13.000 hectaren natuurgebied zijn toen in de vlammen opgegaan. Er zijn elk jaar branden hier in de streek. Soms worden ze aangestoken, soms ontstaan ze spontaan.’

Hij zuchtte. Bij een van die branden was een vriendin van hem omgekomen. Zij was jaren vrijwilliger geweest. Ze was ingesloten geraakt op een helling waar de garrigue vuur had gevat. Terwijl hij dit vertelde wees hij met zijn rechterarm naar het gebergte aan de overkant en zag ik hoe zijn linkerhand zich rond het notitieboekje sloot en zijn knokkels wit werden.

We keerden terug naar het dorp langs een lange bochtige aardeweg. Toen we bijna beneden waren koos hij een verkorte weg door een eikenbosje. Hij liep voorop. De afdaling was niet gemakkelijk want de bodem was bedekt met droge eikenbladeren. Ik gleed uit en ik struikelde tegen zijn brede rug, en hij viel ook om. Samen gleden we over de eikenbladeren een meter of twee verder. Gelukkig hadden we ons geen pijn gedaan en konden we erom lachen.

Die avond reed hij terug naar Toulouse, maar voor hij in de auto stapte toonde hij mij op de kaart een gebied dat hij ook wou afwandelen. Als ik zin had, kon ik een deel meelopen. We wisselden telefoonnummers en e-mailadressen uit en als er niets in de weg kwam zouden we elkaar een paar dagen later treffen in een dorp voorbij Paillac.

Barbara betoonde grote interesse voor mijn verhaal. Ze stelde een hoop vragen over Nicolas waarop ik geen antwoord had.

‘Is hij getrouwd?’

‘Weet ik niet.’

‘Heeft hij kinderen?’

‘Geen idee.’

‘Hoe oud is hij?’

‘Euh… vooraan in de zestig of zo…’

‘Waarover hebben jullie dan gepraat?’

‘Over bosbranden, tijm en cistusrozen. Cistusrozen zijn heel mooi, het zijn van die roze papierachtige eendagsbloemen, maar bij grote droogte vatten de struiken gemakkelijk vuur,’ begon ik uit te leggen, maar Barabara begon weer over Nicolas.

‘Waar woont hij?’

‘In Toulouse.’

‘En je weet niet of hij getrouwd is of met iemand samenwoont?’

‘Nee zeg, heeft dat dan belang?’

Barbara gaf het gelukkig op. Het was waar, ik wist eigenlijk niets over Nicolas maar ik had wel een nieuwe afspraak met hem. Ik vroeg me eigenlijk ook wel af of hij getrouwd was of een relatie had. Maar over zulke dingen hadden we helemaal niet gepraat.

En stel dat hij vrij was. Had hij interesse voor mij? Hij had me uitgenodigd voor een tweede tocht. Ik vond het een prettige gedachte, maar tegelijk voelde ik een soort wantrouwen opkomen.

Het was jaren geleden dat ik nog iets met een man had gehad en de laatste keer was het zo fout gegaan dat ik alle interesse in een nieuwe relatie had verloren.

5 gedachten over “20. Nicolas”

  1. Jouw blovel (nieuw woord voor mij – en ik ben zelfs nog een -beetje- jonger dan jou) net ontdekt en al helemaal in de ban. Dankzij jou ook LP ontdekt. Prachtig. Dankjewel. Ik volg!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s