19. Nicolas

Nicolas struikelde kletsnat van de regen mijn auto en mijn leven in op een moment dat ik licht uit evenwicht en kwetsbaar was. Ik was in juni 2017 uit Antwerpen gevlucht omdat ik het lastig had met mijn scheiding van Jan. We waren al jaren geen koppel meer, maar zijn verhuis naar het huis van Eva voelde aan als een hoofdstuk dat hardhandig uit een boek wordt gescheurd. Ik had gehoopt op rust en op een ontspannen vakantiegevoel in Trescases, maar ik werd er juist onrustig. Ik ontwikkelde een online fascinatie voor een androgyne zangeres en een obsessieve nieuwsgierigheid naar een norse visverkoopster. En toen kwam Nicolas en misschien was hij op dat moment precies wat ik nodig had: een vriend.

De vriendschap kwam niet vanzelf. Ik moet bekennen dat ik me lichtjes opgedrongen heb. Tijdens die korte rit in de gietende regen naar zijn auto die aan de voet van de berg geparkeerd stond, vertelde hij me dat hij die dag een aantal onveilige plekken op de berg in kaart had gebracht, maar dat hij niet alles had kunnen doen wat hij van plan was geweest. Hij zou in Paillac een hotelkamer nemen en de volgende dag terugkomen. Pas de dag erna zou hij naar zijn uitvalsbasis in Toulouse rijden.

Dat wat hij omschreef als zijn project, het in kaart brengen van slecht onderhouden brandgangen in de omgeving, intrigeerde me en ik vroeg of ik de volgende dag met hem mee mocht gaan. Hij aarzelde en bracht een paar bezwaren aan: hij was het gewend om lange afstanden af te leggen, snel te stappen en te klimmen. Het kon op die hoogte ook erg warm worden. Kon ik dat wel aan?

‘Ik denk het wel,’ zei ik, ‘ik heb de laatste tijd al veel gewandeld want in Trescases is er verder niet veel te doen.’ Nu er zich een kans voordeed om iets te beleven, wou ik die niet laten liggen.

‘En als ik niet kan volgen, keer ik toch gewoon terug?’ zei ik.

Daar kon hij niet veel tegen inbrengen en we spraken de volgende dag af op de parking achter het kerkje van Trescases.

Nadat ik Nicolas bij zijn auto gedropt had en mijn boodschappen had gedaan, reed ik terug naar Trescases. Ik was tegelijk blij dat ik aangedrongen had dat ik hem mocht vergezellen, maar evengoed nerveus. Ik kon dit maar beter niet aan Barbara vertellen want zij zou dit vast riskant vast vinden. En misschien had ze geen ongelijk, want Nicolas was tenslotte een wildvreemde man. Maar, redeneerde ik, het feit dat hij niet meteen happig was geweest op mijn gezelschap, gaf mij juist vertrouwen. En ook het feit dat hij zo gepassioneerd over zijn missie had gesproken had indruk op mij gemaakt.

Ik was inmiddels een dag of tien met vakantie. Ik had een ticket gekocht voor een festival aan de kust, maar dat was pas over twee weken, en ik had kennis gemaakt met een gepensioneerde pompier. Ik had het gevoel dat mijn vakantie eindelijk een beetje avontuurlijk begon te worden en ik verheugde mij er al op om de volgende avond verslag uit te kunnen brengen bij Barbara en Kiki.

Die avond zocht ik nog wat oude nummers van Laura op. Ik verbaasde me erover hoe goed ze kon fluiten. Hoe ik mijn lippen ook tuitte en ze nat maakte, ik kreeg er bijna geen geluid door. Maar alles is oefening, dacht ik. Zingen, fluiten, ukelele spelen, niets gaat vanzelf. Mijn bewondering voor Laura bleef standhouden en nam zelfs toe. Ik las dat ze jarenlang op succes had moet wachten, haar doorbraak was er gekomen met Lost On You. Ik heb iets met hardwerkende, volhardende mensen. Dat koppige zag ik ook bij Nicolas en dat trok me aan.

 

 

2 gedachten over “19. Nicolas”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s