13. Gina

Volgens Meteo France zou het deze namiddag beginnen te sneeuwen en zal de sneeuwval een paar dagen aanhouden. Hier had ik geen rekening mee gehouden toen ik het huis in Trescases huurde. Als je Zuid-Frankrijk alleen van de zomervakanties kent, is het moeilijk voor te stellen dat het hier kan vriezen en sneeuwen.

Ik heb geen winterbanden en ook geen zin om sneeuwkettingen te kopen. Er zit niets anders op dan gauw voorraad in te slaan en me voor te bereiden op een paar dagen afzondering. Ik ben gisteren bij mijnheer en mevrouw Pujol gaan vragen of ik wat voor ze kon meebrengen. Mevrouw Pujol heeft in een beverig handschrift een lijstje gemaakt op de achterkant van een envelop: twaalf eieren, een pak mogette bonen (soort witte bonen), twee blikken gepelde tomaten, 500 gram gerookt spek. Marie-Claire zegt dat ze alles in huis heeft. Voor mezelf heb ik geen lijstje gemaakt. Ik ga gewoon de gangen van de bio-winkel en de Super-U af en ik laat me eens fijn gaan.

Om kwart voor negen rijd ik richting dal. Zo vermijd ik een ontmoeting met Louise. Als we elkaar zouden kruisen op het smalste stuk van de weg, zou een van ons beiden achteruit moeten rijden. Daarna zal zij mij, of ik haar, passeren en zullen we de raampjes naar beneden schuiven. En ik heb nog geen zin in een gesprek met haar. Misschien morgen, of over een paar dagen. Trouwens, als er veel sneeuw valt, moet ze misschien geen brieven bestellen in de bergdorpen. Ik ben hier nog een tijdje – denk ik toch – een ontmoeting kan wachten.

Ik zet de radio aan. Laura heeft een liedje met Mylène Farmer opgenomen. Ik heb het al een paar keer op Radio Bleu Roussillon gehoord en ik ben ook even naar de clip gaan kijken. Ik vind het niet mooi. Erger nog, ik vind het een smartlap en de clip vind ik flauw.

De radio gaat weer uit. Laat ik nog maar wat piekeren. Ik heb er alle tijd voor.

Heart to Mouth, het album van LP blijft door mijn hoofd spoken. Ik moet het los laten, want ik kan er niets aan veranderen. Dat is één. En misschien moet ik me tegelijk afvragen wat me nu precies dwars zit. Ik vind het erg voor Laura dat haar muziek de verkeerde kant opgaat. Maar dat klopt niet. Want een heleboel mensen vinden haar nieuwe muziek juist wel goed. Het ligt dus niet aan haar en aan haar songs, maar aan mij. Het wringt dat ik het niet meer mooi vind. En als ik heel eerlijk ben, vind ik het vorige album ook al niet zo geweldig. Maar dat is mijn probleem, en niet het hare. En is het wel een probleem? Het is gewoon het besef dat ik niet alles van LP geweldig vind. Ze fascineert me nog steeds, hoe ze eruit ziet, haar doen en laten, haar schaarse interviews…, maar de liedjes vallen me tegen en dat maakt me een beetje somber. Net zoals je somber kunt zijn omdat je iets in je huis, een meubel of een gadget, of een kledingstuk dat je vroeger graag droeg, plots niet meer mooi vindt. Of erger nog, als je opeens beseft dat je van iemand, waarvan je veel gehouden hebt, niet meer houdt.

Houd ik niet meer van Laura? Ik houd niet meer van wat ze doet. Maar, ik houd nog steeds van Laura, op een of andere manier. Houden van kan op zoveel verschillende manieren.

Ik houd van haar omdat ze iets in mij heeft wakker gemaakt. Door simpelweg zichzelf te zijn heeft ze mij geleerd om naar mezelf te kijken en me af te vragen wie ik ben en hoeveel laagjes ik draag om mezelf te beschermen. In de zomer van 2017 heb ik een paar lagen afgegooid, om ze daarna snel weer aan te trekken.

Want, laat ik eerlijk zijn, er is niet veel veranderd sinds die tijd. Hier zit ik nu in Zuid-Frankrijk, in een seizoen waarin niets te beleven valt. Waarom ben ik naar hier gekomen? Om een kookboek te schrijven? Ik ben niet eens een kok. Ik ben niets. Ik heb niet eens een diploma. Ik heb de tolkenschool niet afgemaakt omdat ik zwanger was. Jan heeft zijn diploma wel gehaald en had meteen werk als communicatiemedewerker bij een bank. Ik heb voor Barbara gezorgd tot ze naar de kleuterschool kon. Daarna solliciteerde ik bij de uitgeverij. Ze namen me aan zonder diploma. Ik had me tijdens het sollicitatiegesprek redelijk gered in het Engels, het Frans en het Duits. De rest, vooral de culinaire termen, zou ik al doende leren, zeiden ze. En ik redde me ook met het vertaalwerk. Al kreeg ik vooral de series voor dummies, de weekbladseries en de landenseries. En na vijfendertig jaar trouwe dienst kreeg ik ontslag, toen ze vonden dat ik te duur werd voor wat ik presteerde.

Waarschijnlijk heb ik me laten bedotten. Is de ontslagregeling vooral in het voordeel van de uitgeverij en minder gunstig voor mij dan wat de baas mij voorspiegelde. Maar hoe kom ik daarachter? Wie kan mij dat helpen uitzoeken? En is er nog iets aan te doen? Ik heb getekend.

Tegen de tijd dat ik in het dal ben aangekomen, ligt mijn zelfbeeld onder de zeespiegel. Laat ik maar aan iets anders denken. Aan Gina bijvoorbeeld. Niet dat ik daar vrolijker zal van worden.

De laatste keer dat ik haar zag, in die hete zomer van 2017, stond ze bij de visafdeling. Het was er aangenaam fris. Na de eerste ontmoeting (toen ze mij ‘pa de fetge’ liet proeven) en de tweede keer (toen ik sardines bij haar kocht) had ik deze keer genoeg moed verzameld om haar recht aan te kijken en vriendelijk ‘bonjour’ te zeggen. Ze beantwoordde mijn groet en sloeg haar ogen neer. Zonder nog naar me op te kijken vroeg ze waarmee ze me van dienst kon zijn. Ik vroeg een moot kabeljauw. Ze viste een moot uit de stapel op het ijs en toonde het. Ik knikte. Toen ze zich omdraaide om de vis in te pakken op het aanrecht achter haar, zag ik dat ze een broek droeg in camouflagekleuren. Het soort broeken dat Cosette, de boerin van Trescases ook droeg. Daaruit leidde ik af dat ze niet in het stadje Paillac, maar in een van de omliggende bergdorpen woonde. Dat is zowat het enige wat ik over haar dacht te weten.

Toen ik die dag uit de winkel kwam, de auto inlaadde en voor het starten nog wat achter het stuur zat te suffen, klopte iemand op mijn ruit. Het was een jongen die flyers uitdeelde. Ik schudde mijn hoofd. Hij stopte de flyer onder mijn ruitenwisser. Ik zuchtte en stapte uit. Het was reclame voor een festival aan de kust. Les Déferlantes, de golven, was de naam van het festival. De lijst van artiesten was lang. In het midden stond in grote, vette druk: STING. Daaronder in dunne hoofdletters: LP.

3 gedachten over “13. Gina”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s