11. Laura

Het is niet te geloven dat ik hier al bijna drie weken ben. En in al die tijd is er zo goed als niets gebeurd, heb ik nauwelijks iets gedaan. Ik heb twee recepten genoteerd, maar Barbara en Kiki vinden ze maar niks. Ik heb anderhalf boek gelezen (Madame Bovary en De observaties van Jane Harris), ik ben vijf keer naar Paillac gereden, Gina lijkt van de aardbol verdwenen. Ik heb uren gewandeld en ik heb wat gepraat met Marie-Claire en met mijnheer Pujol. En wat ik met de rest van de tijd gedaan heb, weet ik niet meer. Series gekeken (La Casa de PapelJane The Virgin en nu volg ik Orange is the New Black) en geslapen, geloof ik.

Ik weet niet of ik hier wel drie maanden blijf. Maar op dit moment ben ik te moe of te loom om in te pakken en terug naar België te rijden. Waarom zou ik dat trouwens doen? Ik heb geen verplichtingen meer. Op de uitgeverij gaat alles zo snel dat ze vast al vergeten zijn dat ik er ooit gewerkt heb. Alleen Hanne, mijn lieve ex-collega, stuurt af en toe een e-mail. Ze vindt dat ik het kookboekidee niet te snel mag opgeven en dat ik juist heel veel recepten moet bedenken om er dan de beste uit te halen.

Kiki heet nu Chris. Op een foto van de klimaatbetoging in de Standaard staat ze met een paar klasgenoten. ‘Lena, Bart, Lucas en Chris uit Antwerpen kregen elk vijf uur strafstudie,’ staat eronder. Barbara en ik blijven haar Kiki noemen. Barbara denkt dat het een fase is. Kiki zegt dat ze haar identiteit wil verruimen. Ze heeft niets tegen haar naam, maar ze zegt dat het tijd is voor verandering. En ik wil me er geen zorgen over maken. Ik heb vertrouwen in Kiki. Ze zoekt haar weg en ze durft al eens een zijpad inslaan.

Dat album van Laura baart me op dit moment wat meer zorgen. Soms heb ik zin om haar een brief te schrijven om haar te zeggen dat ik haar oudere nummers erg sterk vond. Toen ik haar net ontdekt had, keek ik graag naar de nummers die in de sepiakleurige studio waren opgenomen: vooral Lost On You en Muddy Waters. Ik vond ook een reeks video’s ‘Live At EastWest Studios’ waar ik maar niet genoeg van kreeg.

‘Would give anything to be sitting there in that room…’ was een van de commentaren onder de clip, en dat was precies hoe ik me voelde. Het geluk dat van haar afstraalde kwam rechtstreeks de kamer binnen. Het plezier van de cellist, de drummer en de andere muzikanten was aanstekelijk. Ik benijdde het publiek dat gelukzalig naar Someday, Tokyo Sunrise, Halo (van Beyoncé) en It’s Over (jawel, van Roy Orbison) luisterde.

De muziek die ze de laatste jaren heeft gemaakt spreekt me veel minder aan. Ik zou haar willen vragen waarmee ze bezig is. Zit ze wel bij de juiste platenmaatschappij? Hoeveel inspraak heeft ze? Laat ze zich wel goed omringen? Maar wie ben ik om haar met dit soort moederachtige onzin te overvallen? Ik weet niets van muziek, nog minder dan van wijn. Ik hoor iets op de radio en het trekt me aan, of niet.

Trouwens, zou Laura zich mij herinneren? Ik denk het niet. De korte tijd dat we samen waren heeft ze vooral geslapen. Vooral, dat wil zeggen vijfennegentig procent van de tijd. Of misschien meer.

Soms probeer ik me te herinneren wat ze gezegd heeft. Het kunnen niet meer dan een tiental zinnen geweest zijn. In de loop van alles bij elkaar, misschien dertig uur.

Please take me away from here.

I don’t care, just go, drive…

No matter where.

Thank you, thank you.

Thank you from the bottom of my heart.

Just need to sleep.

En terwijl de klank ‘iep’ nog op haar tong lag, viel ze in slaap. Ze begon meteen te snurken. ‘Ze snurkt als een hondje,’ dacht ik, terwijl ik die nacht mijn aandacht bij de slecht verlichte autoweg probeerde te houden.

Ze heeft verschillende keren ‘Thank you’ gezegd. Eerder, toen ik haar nog maar pas had ontdekt, hoorde ik haar in een interview zeggen dat ze dankbaarheid beoefent. ‘I practice gratitude,’ zei ze. Ik vond dat wel charmant. Het is in de mode, dankbaarheid. Er worden Ted Talks over gegeven. Het schijnt voor alles goed te zijn. Op Quora.com las ik onlangs een verhaal van een man die beweerde dat hij slank, gezond en welvarend was geworden door simpelweg elke avond drie dingen te noteren waarvoor hij die dag dankbaar was. Je leert alles appreciëren. Dat er water uit de kraan komt bijvoorbeeld. Warm water dan nog wel.

Laura heeft zich geen enkele keer gewassen in die dertig uur. Zelfs haar handen niet. Ze is maar een keer naar het toilet geweest. Ze heeft niet gegeten. Alleen een half glas wijn gedronken. En toen moest ze weer gaan slapen.

Wellicht heeft ze zich gewassen en heeft ze gegeten toen ze terug bij de crew was. Ze zal wel honger hebben gehad.

Heeft ze mijn naam gezegd? Ja, ze heeft hem gevraagd, toen we eerder op de avond samen op het podium stonden.

‘Hello Chris!’ zei ze.

Daarna heeft ze mijn naam niet meer uitgesproken. Wellicht was ze hem vergeten en durfde ze niet opnieuw te vragen hoe ik heette. Hoewel, ‘niet durven’ lijkt me niet echt haar stijl. Waarschijnlijk had het geen belang. Was ik niet van belang. Het enige wat ze wilde was weg zijn. Slapen.

En slapen heeft ze gedaan. Eerst in de auto. Daarna in mijn bed. Tijdens de terugrit deed ze of ze wakker was, maar ze sliep nog steeds. Als we een vraag stelden zei ze ‘yes’ of ‘no’ of schudde ze vaag met haar hoofd. Haar haar leek wat vet, de krullen veerden mee, met de ‘Yes’ of de ‘No’ en de ‘Thanks guys’.

 

 

5 gedachten over “11. Laura”

  1. Jouw feuilleton lezen is mijn favoriete vorm van procrastineren… I say thank you 😉 en kijk halsreikend uit naar het vervolg! (hoezo, donderdag pas… dan moet ik 2 volle dagen efficiënt werken… help! 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s