8. Laura

‘Je houdt je niet aan vijf ingrediënten,’ zegt Barbara.

‘Dat hangt ervan af hoe je het bekijkt,’ zeg ik, ‘het is saus.’

‘Dan heb je nog geen maaltijd’, zegt ze.

‘Het zijn geen maaltijden, het zijn recepten,’ zeg ik.

‘Fruit met groenten, dat gaat niet samen,’ begint ze dan.

‘Tomaten zijn ook vruchten,’ geef ik weer.

Ze geeft het op, maar het is duidelijk dat ze het recept niet wil testen.

Kiki ook niet. Ze kan niet tegen de geur van sinaasappelschillen. Oké, ik bedenk wel iets anders.

Ze begint over LP. Ze vindt het nieuwe album niet geweldig. Haar vriendin, Sophie, ook niet. De recensies zijn lauw. Barbara vindt LP niet om aan te horen. Ze schreeuwt te veel, zegt ze. Kiki en ik denken dat Laura niet goed omringd is. Maar wie zijn wij…

Kiki beweert dat ik Laura door haar heb leren kennen, maar volgens mij is het andersom.

Nadat ik in de voorzomer van 2017 een halve nacht op Youtube naar Laura’s ogen op zoek was geweest, en voordat ik naar bed, ging stuurde ik een e-mail naar mijn kleindochter. ‘Ken jij haar?’ vroeg ik en ik voegde er een link naar Lost On You bij.

Niet de officiële video, die niet. Al tijdens die eerste avond kwam ik erachter dat ik de officiële hit, hoe intrigerend die ook had geklonken, nogal kitscherig vond. Over-gearrangeerd. Te veel bijgeluid, te veel stemmen. Nee, ik stuurde een video van een studio-opname, stijlvol gefilmd in bruin en sepiakleuren. Vandaag telt dit filmpje 201.728.147 weergaven. Daarvan zijn er een paar honderd van mij. In die tijd, het begin van de zomer van 2017 keek ik verschillende keren per dag, altijd opnieuw, naar diezelfde video. Ik bestudeerde haar ogen, maar ze deed ze maar heel even open. Ik observeerde haar mond en ontdekte een soort tic, het intrekken van een mondhoek, die ik later in andere opnames zou terugzien. Ik hield van het hemd met nopjes dat ze droeg en ik focuste op de tattoo in haar decolleté. Ik imiteerde haar gebaartjes, de hand op haar maagstreek, het ritmische op en neer wippen, ik probeerde zelfs mee te zingen, maar ik kon de toon niet houden. Ik speelde het theaterstukje op het einde mee, de gekwelde uitdrukking op haar gezicht en de zucht waarmee ze de microfoon loslaat. Ik bekeek de muzikanten, prentte me hun gezichten in en luisterde naar de gitaren. En ik had het gevoel dat ik getuige was van iets dat perfect was, van de perfectie zelf.

De volgende dag kreeg ik een enthousiaste e-mail van Kiki. Ze vond het keitof dat ik haar die link had gestuurd, want ja, zij kende het liedje van de radio, maar niet deze versie. Ik stuurde een smiley terug want ik wist niet goed wat te schrijven. Kiki en ik zijn maatjes, zo erg dat Barbara wel eens jaloers is op onze band. Maar ik durfde Kiki niet te vertellen wat ik de vorige nacht had gedaan en hoe verward ik me voelde.

Ik was een oma en een moeder. Ik had nog niet zo lang geleden een einde gemaakt aan een huwelijk, dat veel te lang aangesleept had. Ik was net zestig geworden. En nu was ik van mijn sokken geblazen door een jonge Amerikaanse verschijning zonder borsten maar met een tattoo van een zeilschip onder haar hemd. Ik was een van de vele honderdduizenden die gebiologeerd naar haar zaten te kijken en niets anders konden uitroepen dan ‘Oh, what a voice!’, ‘I love her!’ of ‘This woman mesmerizes me!’.  Mesmerized, gebiologeerd, dat was het woord dat mijn toestand nog het beste omschreef. Ik voelde me meegesleept en ik schaamde me dood. Hoe vertrouwelijk mijn band met Kiki ook was, dit kon ik haar onmogelijk vertellen.

In mijn volgende e-mails naar Kiki zweeg ik over mijn fascinatie. Want zo noemde ik mijn niet aflatende drang om telkens weer Youtube te openen en naar nieuw of mij nog onbekend materiaal te zoeken: interviews, amateurfilmpjes, officiële video’s, lyrics, studio-concerten en festival-optredens.  Ik vertelde Kiki dan maar over het vakantiehuis dat ik gehuurd had – prima in orde, niets op aan te merken- in een dorpje in de Franse Pyreneeën. Het huis was comfortabel en misschien wat groot voor mij alleen.

Had ik Barbara en Kiki moeten meevragen? Nee, want dan had ik Barbara’s vriend en Kiki’s toenmalige vriendin ook mee moeten nemen. Dat zou me te druk geweest zijn. Ik was er immers om uit te rusten van een lastig werkjaar en een nog lastiger privé-jaar. Ik schreef dus niets over de drie slaapkamers en de ruime woonkamer en het grote terras aan de achterkant. Ik beschreef wel het dorp, dat erg, erg klein was. Een vijftal huizen rond een kerkje en een gemeentehuis, en nog wat verderop gelegen boerderijen en dat was het. Of ik me dan niet verveelde? Nee hoor, Kiki, vervelen? Ik? Je kunt hier oneindig wandelen, schreef ik. Er wonen wel dertig katten in dit dorp, een paar honden en een handvol mensen. Buiten het dorp is een bosrijk gebied en daar lopen schapen en koeien zomaar in het wild. Zo lijkt het toch. Hier en daar zijn omheiningen, maar het graasgebied lijkt de hele berg te beslaan.

Het dorp ligt hoog en afgelegen. De weg erheen is smal en kronkelig. Als er een tegenligger aankomt moet een van beide auto’s een stukje achteruitrijden. Ik kan maar niet onthouden wie er voorrang heeft, de auto die naar boven rijdt of de auto die daalt. Meestal blijf ik staan en rijdt de andere achteruit. Dan passeer ik glimlachend de andere auto op het stuk dat breed genoeg is voor twee auto’s.

Dat laatste vertelde ik dan toch maar niet. Het was niet iets dat Kiki bezighield en ik wilde ook niet dat ze dit soort informatie aan Barbara zou doorgeven. Barbara maakt zich te snel zorgen. Ze heeft altijd wel iets om ongerust over te zijn, ik hoef haar er geen redenen bij te geven.

Dat van Laura heb ik aan Barbara verteld. Later. Maar niet alles.

 

 

 

2 gedachten over “8. Laura”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s