7. De schaal

Misschien heeft Barbara gelijk als ze zegt dat het onverstandig is om oude koeien uit de sloot te halen. Ik merk dat ik opnieuw wat uit evenwicht raak. Net als toen. Het beangstigt mij en tegelijk vind ik het spannend en zoek ik het op. Ik zoek de verwarring en het balanceren op. Maar waarom? Misschien omdat het leven daardoor minder saai, minder grijs lijkt. 

Sinds ik Laura vond, is het leven in ieder geval al wat kleurrijker. De mensen zijn minder zwart-wit. Ik bedoel minder afgetekend. Ik bedoel afgetekend man-vrouw. Vroeger ging ik er naïef van uit dat de wereld uit twee helften bestond: mannen en vrouwen. Natuurlijk wist ik dat er zogenaamde afwijkingen waren, kinderen die geboren werden met beide geslachtskenmerken, jongeren, mannen en vrouwen die zich niet thuis voelden in hun lichaam, maar ik dacht dat het uitzonderingen waren. Nu begin ik te denken dat de schaal veel gelijkmatiger verdeeld is. 

Als ik nu naar mensen kijk (observeren is mijn hobby, Barbara noemt dat ‘staren’) zie ik niet langer mensen die honderd procent man of vrouw zijn. Ik zie mensen die zich ergens op de schaal tussen man en vrouw bevinden. Ik kijk naar Marie-Claire, de eigenares van dit vakantiehuis, en ik zie een vrouw die meestal rokken draagt en toch een mannelijke kant heeft. Het zit ergens in de manier waarop ze beweegt, ik kan er niet goed mijn vinger opleggen. 

Barbara heeft een sterke mannelijke kant. Misschien omdat ze meer op haar vader lijkt dan op mij. Hoe die zogenaamde mannelijke kant zich dan manifesteert heb ik nog niet begrepen, maar het voelt zo. 

Met Kiki is het dan weer helemaal anders. Kiki is een meisje. Hoewel ze zich van kleins af aan als een jongetje kleedt en gedraagt, is ze een meisje. Ze is een meisje dat van meisjes houdt, maar dat maakt haar niet mannelijk. Ze is jongensachtig, schalks, en toch ook heel vrouwelijk. 

En hoe zit het met mij, vraag ik me dan af? Als ik in de spiegel kijk, zie ik een vrouw. Sinds mijn scheiding van Jan, draag ik mijn haar kort. Mijn hele huwelijk lang (bijna zevenendertig jaar) heb ik haar tot op mijn schouders gehad omdat Jan dat mooi vond. En het eerste wat ik deed, nadat Jan verhuisd was, was naar de kapper gaan. Nu heb ik kort haar, ik draag graag jeans en sneakers en T-shirts, soms met een hemd of een jasje erover. Maar ik blijf eruitzien als een vrouw. Toch heb ik mannelijke trekjes. En in de zomer van 2017 ontdekte ik een heel nieuwe kant van mij. Het leek of de man in mij uitbrak. Als ik daaraan terugdenk, gaat mijn hart tekeer en slaat de verwarring toe. 

Laat ik maar met beide voeten op de grond blijven staan en aan mijn kookboek denken. Aan de pastasaus voor Kiki. Ze wil een gemakkelijke en toch originele saus voor doekjespasta. Ik weet niet welke pasta ze bedoelt, maar in de Super-U vond ik gigli en papardelle, pastasoorten die wat meer oppervlakte hebben en daardoor geschikt zijn voor een vloeibare saus. 

Ik kijk rond in de keuken, mijn blik valt op de sinaasappels die Marie-Claire voor mij in de fruitmand heeft geschikt. Oké, het wordt sinaasappel-tomatensaus. Met mascarpone, want er mag nog een vijfde ingrediënt in. Laat ik dit even proberen. En als het niet lukt, kan ik nog altijd terug naar Paillac rijden. 

Sinaasappel-tomatensaus

Marcella Hazan deed een blik tomaten, een in grove stukken gesneden ui, en flink wat boter in een pan en liet dat 45 minuten op een zacht vuurtje pruttelen. Op youtube staat een filmpje waarin haar zoon de saus demonstreert. Hij doet er ook wat zout in. 

  • 1 blik ( 400 gr) gepelde tomaten (ik neem de bio-tomaten in stukken van Mutti)
  • 1 dikke ui, gepeld en gehalveerd
  • 50 gr boter
  • (beetje zout)
  • 1 sinaasappel (sap en zeste)
  • 1 eetlepel mascarpone

Doe de tomaten, de ui en de boter in een pannetje en breng aan de kook. Na 45 minuten sudderen op een laag pitje heb je een saus die van zichzelf al lekker is. Neem de pan van het vuur.

Door er het sap en de zeste (geraspte schil) van een sinaasappel aan toe te voegen krijg je een dunne, licht zurige, geparfumeerde saus.

Wil je de saus wat zachter en romiger dan kun je er een eetlepel mascarpone in doen. 

Kook de pasta al dente, zoals het op de verpakking staat en doe de pasta in de saus. Warm nog even op  (niet koken!) en dien op met vers geraspte parmigiano of pecorino. 

3 gedachten over “7. De schaal”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s