5. Laura

Mijn keuze om in juni 2017 een vakantiehuis te huren in een bergdorp was, zoals ik al eerder aangaf, impulsief en iets te snel geweest. Kort daarvoor hadden Jan en ik besloten uit elkaar te gaan. Hoewel we het er allebei over eens waren dat het tijd werd om apart te gaan wonen omdat we al lang naast elkaar leefden, had die beslissing en vooral de uitvoering ervan mij aangegrepen. En als er iets lastigs gebeurt in mijn leven heb ik de neiging om voor een tijdje op de vlucht te slaan.

Het was begin juni en de leuke en betaalbare vakantiehuizen waren bijna allemaal verhuurd en omdat ik dacht dat ik maar snel moest beslissen klikte ik gauw op Trescases, waar dit huis aan een zeer betaalbare prijs aangeboden werd. Op de foto’s zag het er mooi ingericht uit. Sober, zoals ik het graag heb. Witte muren, houten meubels, katoenen gordijnen.

Toen ik er de eerste keer binnenkwam vond ik het vooral groot en kaal. Ik herinner me dat ik een deel van de kleren die ik meegebracht had niet in de grote eikenhouten kleerkast hing, maar hier en daar over stoelen en fauteuils drapeerde om wat leven en wat kleur in de grote ruimtes te brengen.

Ik voelde geen blijheid, die eerste dag, geen vakantiestemming. Ik vond Marie-Claire nogal vreemd, ouderwets, niet iemand waarmee ik bevriend zou kunnen worden. Verder leek er niemand in het dorp te zijn. Op het gemeenteplein waren een vijftal huizen en overal waren de luiken gesloten. En tijdens mijn eerste wandeling, die avond van mijn aankomst, ontmoette ik Marie-Ange, die er nog eigenaardiger dan Marie-Claire uitzag en die in een grot woonde. Een grot! Ik wist toen nog niet dat ze overgevoelig voor straling was en ik dacht dat ik in een soort nederzetting voor gestoorde mensen was terecht gekomen. Waarschijnlijk was ik zelf wat labiel, want ik nam me voor om de volgende dag een andere vakantieplek te zoeken. No way dat ik in dat rare dorp zou blijven.

En het was tijdens het surfen op Booking.com en Airbnb de volgende ochtend, dat ik Laura voor het eerst hoorde. Het was in Vox op Radio 1. Het gebeurt zelden dat een song meteen mijn aandacht trekt. Onlangs gebeurde het uitzonderlijk met Stay van Cat Power. Ik lijk wel iets te hebben met wanhopige liedjes. Was het de wanhopigheid in Lost On You die mijn aandacht trok?

Nee, ik was nog niet helemaal mee met de tekst, het was haar stem. Ik hoorde een vrouwenstem die niet vrouwelijk klonk. (Wat is een vrouwelijke stem?) Ze klonk rebels. Ze begon erg laag en eindigde ongewoon hoog. Ze deed iets. Ze trok aandacht. En daar was iets wanhopigs aan.

Ik luisterde naar de afkondiging maar haar naam viel niet. Ik googelde de in het lied steeds terugkerende woorden Lost On You en het was alsof ik net als Lucy in De kronieken van Narnia door een kleerkast ging en in een andere wereld kwam. Laura’s wereld en veel meer dan dat.

Maar eerst zag ik enkel Laura. Haar magere verschijning, haar zwarte krullen. Ik zag haar ogen niet. Haar haar hing ervoor en tijdens het zingen hield ze ze halfgesloten. Ik was via Google bij Youtube terecht gekomen en ik zocht naar Laura’s ogen. Ik wou weten hoe ze keek. Het stoorde me een beetje dat ze geen inkijk gaf. Die eerste keer heb ik uren naar haar ogen gezocht en daardoor tuimelde ik van de ene verrassing in de andere. Waarom had ik nog nooit van haar gehoord? Hoe was het mogelijk dat deze overweldigende stem het grote publiek niet eerder had gehaald? Het was een vraag die ik zag terugkomen in de commentaren op haar video’s: ‘Where was I? Where were you?’ En ook: ‘Eyes open, please.’

Soms gingen de reacties over de vraag of Laura een man of een vrouw is. Een enkele keer had iemand het over ‘that thing’. Er waren hatelijke commentaren bij, maar ze waren zeldzaam. Ze werden meteen bedolven onder verontwaardigde reacties, want de honderdduizenden, intussen miljoenen fans waren en zijn nog steeds verliefd op haar, mannen, vrouwen, homo’s, lesbiennes, hetero’s, getrouwde vrouwen, mama’s, papa’s, oma’s… Was het bij hen gegaan zoals bij mij? Na de eerste schok, de grote verwondering, was Laura geen man, geen jongen, geen vrouw, geen ‘thing’. Ze was LP.

Dat stoorde mij. Niet dat ze gewoon zichzelf was, maar dat ze LP als artiestennaam had gekozen. De voorletters van haar naam, ik kon niet anders dan dat lelijk vinden. Het stoorde mij even erg als het feit dat ze bijna altijd haar ogen halfdicht had, of anders een zonnebril droeg.

Maar mijn ergernis moest onderdoen voor fascinatie. Ik heb die nacht tot twee uur ’s ochtends naar haar gekeken en geluisterd. Tot mijn ogen droog en branderig waren. Tot ik mezelf ertoe kon brengen om mijn laptop uit te schakelen en tussen de koele lakens van het grote bed in de matrimoniale kamer van het vakantiehuis te kruipen. Op dat moment had ik me nooit kunnen voorstellen dat ik een paar weken later met Laura hier zou zijn. Hier in dit huis, in deze kamer.

3 gedachten over “5. Laura”

  1. Interessant, hier heb je me aan het denken gezet…
    We hebben hier dus te maken met een zangeres die zich op verschillende manieren verschuilt, terwijl zingen net jezelf blootgeven is. Of geeft ze zich al voldoen de bloot via haar stem? Wil ze de aandacht naar haar stem leiden door minder aandacht voor haar persoon te vragen? Of is die mystiek deel van de act? Hmm…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s