1. Trescases

Was het een slecht idee om terug naar Trescases te komen? Barbara vindt van wel. Ik weet het niet. Het was mijn eerste idee en dat soort ingevingen zijn vaak goed. Maar nu ik hier ben, vind ik het huis opnieuw kaal. En het is kil. De kachel brandt al een paar uur, maar alles wat ik aanraak, het kookgerei, de borden, het bed, de lakens, voelt koud aan. Op zich niet verbazend, het is winter, begin januari, en dan is het zelfs in Zuid-Frankrijk koud. 

Op 15 december 2018 werd ik om 15 u bij de directie geroepen en diezelfde avond belde ik naar Marie-Claire en vroeg ik of ik haar vakantiehuis voor een paar maanden kon huren. Tot mijn verbazing wist ze meteen wie ik was. 

‘Chris!’ riep ze uit. ‘Comment allez-vous?’

‘Très bien,’ zei ik en dat was gelogen, maar ik had geen zin om haar het verhaal van mijn ontslag te doen. 

Ik vroeg of haar vakantiehuis de komende maanden vrij was. 

‘Het is hier koud!’ was haar reactie. 

‘Er is toch een kachel in het huis?’ meende ik mij te herinneren. 

‘Ja, die is er, maar dan moet ik hout bestellen en de schouwveger laten komen…’ Ik hoorde haar twijfelen. 

‘Die extra kosten neem ik wel op mij,’ zei ik.

Ik dacht aan het bedrag dat mijn baas had genoemd als een soort troostprijs, waarschijnlijk om te verhoeden dat ik zou uitzoeken of alles wel volgens het boekje ging. Het ontslag was volgens hem niet echt een ontslag, maar een regeling die alleen maar voordelen voor mij zou hebben. Het was een soort overgang naar pensioen en ik mocht eigenlijk van geluk spreken dat ik daar nog net kon van genieten. 

Ik was te veel uit mijn lood geslagen om vragen te stellen of te protesteren. Het was duidelijk dat ze mij eruit wilden en dat het geen zin had om te proberen daar iets aan te veranderen. Ik hoefde zelfs niet te vragen waarom. Ik wist het. Ik was niet mee. Ik paste niet meer in de omgeving. Ik was niet op Facebook, niet op Linkedin, niet op Pinterest, ik had geen netwerk, in hun ogen was ik asociaal. Er waren een paar jongere mensen aangeworven die de sociale media met plezier gebruikten, die met de betere vertaalsoftware overweg konden en die tevreden waren met een beginnersloon. 

Mijn collega Hanne had het eerder zien aankomen. Het was begonnen in de zomer van 2017. Ik was hier, in Trescases, met vakantie. Ze stuurde me een e-mail met het nieuws dat er een reorganisatie op til was. Ik dacht toen nog dat ik veilig was, dat ik te duur was om te ontslaan. Bovendien had ik andere dingen aan mijn hoofd. Ik sloeg geen acht op haar voorspellingen en berekeningen, ik leefde en beleefde, die zomer. Die onvergetelijke zomer van 2017. 

Barbara, mijn lieve, wijze, betweterige, dochter, vreest dat ik een oude wonde ga openrijten of dat ik opnieuw het hoofd ga verliezen. Ik denk het niet, Barbara. Maar stel dat het wel zo zou zijn, zou dat dan erg zijn? 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s